 |
توصيه روز |
 |
 |
| :: بازار کامپيوتر :: |
 |
|
| :: نکته آموزشی :: |
|
|
|
 |
 |
|
 |
|
|
|
|
|
 زير چند تن پولاد
|
| | | |
 | كسب افتخاري كه بيشتر فشار آن بر روي دوش قويترين مرد جهان و بخشي ديگر از آن بر روي دو وزنهبردار ديگر تيم، كادرفني و فدراسيون وزنهبرداري است كه ميخواهند پاسخگوي انتظارهاي مردم باشند و براي اين كار از وجودشان مايه ميگذارند.
|  مردم ايران براساس سابقه و ذهنيت تاريخي كه نسبت به وزنهبرداري دارند، از اين رشته پرافتخار ورزش ايران بار ديگر در بازيهاي المپيك پكن هم توقع كسب افتخاري مجدد دارند.
كسب افتخاري كه بيشتر فشار آن بر روي دوش قويترين مرد جهان و بخشي ديگر از آن بر روي دو وزنهبردار ديگر تيم، كادرفني و فدراسيون وزنهبرداري است كه ميخواهند پاسخگوي انتظارهاي مردم باشند و براي اين كار از وجودشان مايه ميگذارند.
بشر در طول تاريخ علاقه خاصي به بلند كردن اجسام سنگين داشته تا جايي كه اين ويژگي را حتي در مراسمها و برنامههاي خاص به معرض نمايش ميگذارده است. همين قدمت تاريخي بلند كردن اجسام سنگين بوده كه اين حركت در اواخر قرن هجدهم به يكي از رشتههاي ورزشي با عنوان "وزنهبرداري" موسوم شده و از سال 1891 نيز اين ورزش داراي فدراسيون بينالمللي شده است.
وزنهبرداري از جمله معدود رشتههايي است كه از نخستين دوره بازيها در رقابتهاي المپيك حضور داشته و به تبع آن پس از آن كه در سال 1318 فدراسيون وزنهبرداري ايران تشكيل شد، در بازيهاي 1948 لندن كه نخستين كاروان ورزشي ايران به المپيك رفت، تيم وزنهبرداري هم حضور داشت و باز هم نخستين مدال كاروان ورزشي ايران در بازيهاي المپيك توسط مرحوم جعفر سلماسي كه يك مدال برنز بود، كسب شد.
پس از آن تاريخ تاكنون تيم وزنهبرداري ايران در 10 دوره بازيهاي المپيك حضور يافته كه به غير از بازيهاي 1964 توكيو، تيم ايران در ساير بازيها بدون كسب مدال به وطن بازنگشته است. همين تاريخچه كه 4 مدال طلا، 3 نقره و 5 برنز را در خود جاي داده، وزنهبرداري ايران را پس از رشتهي كشتي، پرافتخارترين ورزش كشور كرده است.
لازم به ذكر است كه تيم وزنهبرداري ايران پس از بازيهاي 1976 مونترال كه طي آن محمد نصيري به مدال برنز رسيد در هيچ كدام از بازيهاي المپيك شركت نكرده تا نوبت به بازيهاي المپيك 2000 سيدني رسيد.
از سوي ديگر تيم وزنهبرداري ايران پس از انقلاب اسلامي يعني در 30سال اخير به سه مدال المپيك دست يافته كه هر سهي آنها طلا بوده است.
عملكرد وزنهبرداران ايران در بازيهاي المپيك در زير آمده است:
بازيهاي 1948 لندن – جعفر سلماسي، برنز
بازيهاي 1952 هلسينكي – محمود نامجو، نقره – علي ميرزايي، برنز
بازيهاي 1956 ملبورن – محمود نامجو، برنز
بازيهاي 1960 رم – اسماعيل علمخواه، برنز
بازيهاي 1968 مكزيكوسيتي – محمد نصيري، طلا – پرويز جلايي، نقره
بازيهاي 1972 مونيخ – محمد نصيري، نقره
بازيهاي 1976 مونترال – محمد نصيري، برنز
بازيهاي 2000 سيدني – حسين رضازاده، طلا – حسين توكلي، طلا
بازيهاي 2004 آتن – حسين رضازاده، طلا
دوپينگ، سه سهميه پكن را پراند
پس از بازيهاي المپيك روش كسب سهميه در وزنهبرداري تغيير كرد، به طوري كه تيمهاي خواستار حضور در بازيها بايد در دور رقابت جهاني گردهم ميآمدند و با امتيازهاي كسب شده، سهميههاي حضور در بازيهاي المپيك پكن را كسب كنند. در اين ميان تيم وزنهبرداري ايران يك دوره از رقابتهاي انتخابي را در سال 2006 به علت دوپينگ دسته جمعي از دست داد و تنها امتيازهاي مسابقههاي جهاني 2007 به علاوهي امتياز طلاي رضازاده در سال 2006 باعث شد تا وزنهبرداري ايران جواز حضور سه وزنهبردار در المپيك داشته با شد. البته اين اختيار با تيم ايران بود كه چه كساني را براي اين سه سهميه انتخاب كند كه در نهايت پس از چيزي حدود 9 ماه تمرين، حسين رضازاده در 105+ كيلوگرم، محسن بيرانوند در 105 كيلوگرم و اصغر ابراهيمي در 94 كيلوگرم براي حضور در بازيهاي المپيك پكن انتخاب شدند كه هر سهي آنها شانس بسيار خوبي براي موفقيت در پكن دارند.
تحمل فشار، زير چندين تن پولاد
وقتي تمرين سنگين ميكنند، علاقهاي ندارند كسي در محل تمرين آنها باشد. شايد وزنهبرداران از منزويترين ورزشكاران باشند. مربيان هم علاقهاي به ميهمان ندارند. در اين بين مربيان چيني حتي از حضور غريبهها در اردو ناراحت هم شده و اخمهايشان را در هم ميكشند.
اما، چارهاي نيست. آنها بايد حداقل هر از چندگاه حضور نمايندگان رسانههاي گروهي كه پل ارتباطي بين مردم و قهرمانانشان هستند را تحمل كنند. البته به حق اين كار را انجام ميدهند.
اين روزها كه تيم وزنهبرداري ايران پس از اردويي موفق در اردبيل به تهران آمده، در روزهاي زوج صبح و بعدازظهر و در روزهاي فرد تنها بعدازظهر تمرين ميكنند. در اردو هم 5 وزنهبردار بيشتر نيستند. رضازاده، شريفي و صالحي در فوق سنگين و بيرانوند و ابراهيمي در اوزان ديگر. هر كدام روي تختههاي خاص وزنه ميزنند و رو بروي آنها رضازاده قرار دارد كه وزنههاي سنگين را نعره كشان بالاي سر ميبرد.
بهمن زارع (سرمربي تيم) به همراه دو مربي چيني و مسعود قاسمي (مدير تيمهاي ملي) هم از نزديك تمرينها را زير نظر دارند تا وزنهبرداران به اوج برسند. در اين ميان بيشتر حساسيتها روي رضازاده است تا در حالي كه روز به روز سنش افزايش مييابد، بتواند آمادگي مناسبي براي او در المپيك بوجود آورند حتي يك ناشناس نسبت به وزنهبرداري هم پس از مشاهدهي تمرينهاي او ميفهمد كه «حاج حسين» در فاصله يك ماه مانده تا (شايد) آخرين المپيك عمرش از جان مايه ميگذارد. چرا كه او در حال پيوستن به تاريخ ورزش دنيا است.
اما، در كنار او دو جوان ديگر حضور دارند كه با اميدهاي فراوان خود را براي المپيك آماده كردهاند. هر دو مدعي كسب مدالاند و براي اين مساله از هيچ تلاشي فروگذار نكردهاند. ابراهيمي كه در روزهاي اوج است، تنها نگران اين است كه تا روز مسابقهاش آسيب نبيند و بيرانوند در پي رفع آسيب ديدگيهاي جزيي به وجود آمده و رسيدن به نقطه اوج در المپيك. به هر حال ذهن آنها اين است كه بايد پاسخگوي انتظارهاي مردم باشند.
برنامه رقابتهاي وزنهبرداري ايران
بنا بر جدول برنامه بازيها، اصغر ابراهيمي نخستين وزنهبردار ايران است كه در روز 27 مردادماه يعني در روز نهم بازيها و ساعت 19 به وقت محلي با حريفان رقابتش را آغاز و در پايان همان رقابت تكليف نفرات برتر مشخص ميشود.
روز دهم رقابت هم اختصاص به دستهي A وزن 105 كيلوگرم و محسن بيرانوند از ايران دارد و حسين رضازاده به عنوان قويترين مرد جهان ساعت 19 روز يازدهم رقابتها يعني 29 مرداد ماه براي دفاع از حيثيتش وزنهها را بالاي سر ميبرد.
| | | | | | | | | | |
|
|
تحليل |
|
|
| :: اقتصادی :: |
|
|
| :: فناوری اطلاعات :: |
|
|
| :: روی خط جوانی :: |
|
|
| :: ورزش :: |
|
|
| :: فرهنگ و هنر :: |
|
|
| :: حوادث :: |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
