 خبرگزاري دانشجويان ايران هفته گذشته خبر داد كه مطالعه و تحليل تمامي موارد كودكآزاري گزارش شده در روزنامهها بين سالهاي 1375 تا 1377حاكي از آن است، كه بيشتر موارد كودك آزاري كه خبر آنها به رسانهها كشيده شده (موارد حاد)، در محيط خانه رخ داده.
و بيشترين گروه سني را كودكان 5 تا 9 سال و سپس گروه 10 تا 14 سال تشكيل ميدهند كه دختران بيشترين آزار ديدگان و بيشتر آزاردهندگان پدران بودهاند!
در اين ميان و از آنجايي كه اختلافات خانوادگي از مهمترين علل آزار كودكان است، بدين ترتيب بايد انتظار افزايش موارد كودك آزاري را نيز داشت.
اين در حالي است كه تنها10 تا 15 درصد آزاردهندگان دچار مشكلات روحي ـ رواني هستند و كودكآزاران ميتوانند از ميان تمامي گروههاي اجتماعي وفرهنگي باشند و هر چند اين آزارگران در تمامي طبقات اعم از پردرآمد و كمدرآمد ديده ميشوند، اما كودك آزاري در ميان گروههاي كم درآمد بهدليل محدوديت امكانات براي دفاع و حمايت از كودكان بيشتر انجام ميشود.
با استناد به خبرمذكور كه به نقل از يك پژوهشگر اجتماعي منتشر شد، انواع كودك آزاري در ايران از شيوع نسبتا بالايي برخوردار است كه شايعترين الگوي آن آزار جسمي كودكان همچون تنبيه است.
از سوي ديگر گزارشات با اين اوصاف آمار و ارقام يادآور اين واقعيت تلخاند كه روند كودكآزاري رو به افزايش است، واقعيتي كه تحليل آن را بايد در موضوعاتي همچون؛ دو رقمي شدن تورم، افزايش بيكاري و در نتيجه گسترده شدن دامنه فقر و مشكلات اجتماعي دنبال كرد.
دلايلي كه اگر مهار نشوند حتي ميتوانند به خارج از محيط خانه، همچون ماجراي كودكآزاري زنجان به يك مركز حمايتي بهزيستي نيز رخنه كنند. | 
وقايع دروغ نمي گويند 
