اخبار داخلی گزارش ويژه شماره ۱۰ كیست؟

خانواده سبز , دوشنبه 7 مرداد 1387

شماره ۱۰ كیست؟

شماره ۱۰ نه به آن تعریف عجیب و نامرسومی كه این روزها مرسوم شده و فقط به علی دایی و دوران بازیگری اش و صاحب جدید آن برمی گردد كه در حقیقت به دنبال شخصیت و هویت این پیراهن هستیم.

ماجرای همان كوزه ای است كه شكسته و كوزه گر از آن آب می خورد. كوزه پیراهن شماره ۱۰ شده و كوزه گر علی دایی. شماره ۱۰ نه به آن تعریف عجیب و نامرسومی كه این روزها مرسوم شده و فقط به علی دایی و دوران بازیگری اش و صاحب جدید آن برمی گردد كه در حقیقت به دنبال شخصیت و هویت این پیراهن هستیم.
تعریفی برای شماره ۱۰ كه در دنیای فوتبال یك چیز است: «مهاجم نوك…» آیا امروز در تیم ملی ایران، كسی با تعریف شماره ۱۰ وجود دارد محسن خلیلی هر چند با پیراهن شماره ۹ برای تیم ملی به زمین می رفت و خودش را با همین شماره در فوتبال ایران معنی كرد، اما در حقیقت او نزدیك ترین بازیكنی بود كه در پایان دور اول انتخابی جام جهانی، به مهاجم هدف و نوك تیم ملی نزدیك شد.
خلیلی تا حدودی نشان داد و ثابت كرد كه تفاوت هایی میان او و مهاجمانی كه تخصص گلزنی شان را هر بار در پیراهن باشگاهی جا می گذارند و بعد به اردوی تیم ملی می آیند وجود دارد. اما وقتی خلیلی هم مصدوم می شود و با قاطعیت می فهمیم دایی او را تا پایان دور رفت مقدماتی جام جهانی در اختیار نخواهد داشت، به این علامت سؤال بزرگ می رسیم كه حالا چه كسی قرار است در تیم ملی ایران مهاجم نوك و یا همان معنی شماره ۱۰ تیم ملی باشد كسی كه قرار است مقابل عربستان، كره جنوبی و كره شمالی و امارات، آخرین توپ را وارد دروازه كند… آیا نام ها محدود نیست آیا از مرور اسامی كمی دچار دلهره و نگرانی نمی شوید به آلترناتیوها دقت كنید.

* رسول خطیبی
لحظه ای كه تك به تك رویایی اش را مقابل پرتغال از دست داد و توپ را به دروازه بان سپرد، روایت بازیهای ملی اش به پایان رسید. حتی اعتماد بی دلیل و غیر فنی امیر قلعه نویی هم بیش از قبل ثابت كرد كه رسول خطیبی صرفا یك مهاجم باشگاهی است، نه مردی برای تیم ملی! رسول خطیبی امروز شاید تنها مهاجم نوك حاضر در اردوی تیم ملی باشد كه بی شك نمی توان مایه امیدواری به حساب آید. آن قدر خاطرات تاسف باری از حضورش در تیم ملی داریم كه دیگر نخواهیم به او به چشم یك ناجی نگاه كنیم. بهتر است سرمربی تیم ملی چندان وقتش را صرف آزمایش دوباره رسول نكند. خطیبی مهاجمی است كه قاعتدتا فقط باید در سپاهان یا پاس و هر تیم لیگی دیگری، مقابل استقلال و پرسپولیس بازی كند.

* میلاد میداودی
تكنیك و هوش. این دو خصوصیت در بازی میلاد آنقدر فراوان هست كه به خاطرش او را ستایش كنیم. اما قدرت بدنی، تجربه و اعتماد به نفس در ذات بازی میداودی در حداقل ممكن قرار دارد. میلاد میداودی با بازیكنانی مانند خلیلی یا خود دایی (كه معنی شماره ۱۰ هستند) در یك نقطه به تضاد می خورد. میلاد یك گل ساز است و آنها گلزن! از میداوو دی می توان در آرایش دو مهاجم به عنوان نفر دوم استفاده كرد ولی او هرگز یك تمام كننده صرف در چیدمان تك مهاجم نیست.
مشكل اینجا است كه زمان كافی برای كامل كردن او نداریم هرچند كه باز هم از گزینه های دیگر بهتر و كامل تر به نظر می رسد ... آیا دایی این بار هم با شهامت ریسك می كند.

* رضا عنایتی
واقعا از خودتان پرسیده اید چرا او همیشه فراموش می شود یادتان هست قبل از جام جهانی علی دایی گفت كه عنایتی مهاجم بین المللی نیست در جام ملت های آسیا هم همین مساله تا حدودی به اثبات رسید ولی دلیلش هنوز یك علامت سؤال بزرگ است.
آیا فرشاد پیوس را به یاد می آورید عنایتی ركورد او را هم شكست ولی به اندازه فرشاد موقعیت بازی ملی پیدا نكرد.
شاید دایی یك بار دیگر به او فرصت عرض اندام بدهد. میان نامی های ناكام، او واجد شرایط تر از سایرین است هرچند كه اردوهای آماده سازی تیم ملی را از دست داد.

* وحید هاشمیان
همه نام ها را پشت سر می گذاریم و «متاسفانه» دوباره به نام وحید هاشمیان می رسیم. پسری كه علاقه ای به پیراهن تیم ملی ایران ندارد. آیا باید ناز او را كشید و متقاعدش كرد كه حالا پیراهنی كه آروزی تمام مردم این سرزمین است را بر تن كند ! حالا بیشتر افسوس می خوریم و می گوییم كاش دایی پیر نمی شد، كاش عمر فوتبال عزیزی ادامه داشت ... یا امروز لعنت بر آن تكلی كه خلیلی را مصدوم كرد.
به لحاظ فنی ایده آل ترین گزینه برای تك مهاجم است اما از نظر رفتاری كسی او را ستایش نمی كند حتی تعارفات علی دایی در مورد هاشمیان، توجیهاتی بیش نیست!

*و حرف آخر
و حالا چه باید كرد علی دایی مطمئنا نگران آخرین پست تیمش خواهد شد. او هرچند موافق فرضیه ای است كه می گوید در یك تیم فقط مهاجم نباید گل بزند اما باید به یاد داشت نبود یك مهاجم نوك حتی به لحاظ روانی هم روی سایر نفرات تأثیر منفی و بسزایی می گذارد. امروز تیم ملی بهترین هافبك ها را در اختیار می بیند و تلفیقی از جوانگرایی و تجربه را می بینیم اما در غیاب یك نوك تمام كننده، توپ ها به كجا ختم خواهد شد دایی حالا باید پستی را پر كند كه سال ها با حضور خودش تامین می شد. نه پیراهن شماره ۱۰ كه پست شماره ۱۰ به چه كسی می رسد انگار در فقر مهاجم هستیم!