اخبار داخلی گزارش ويژه المپیک بیست و نهم : یک جهان ؛ یک رویا

هموطن سلام , چهارشنبه 16 مرداد 1387

المپیک بیست و نهم : یک جهان ؛ یک رویا

بیست و نهمین دوره رقابتهای المپیک پکن از روز 18 مردادماه با حضور 55 ورزشکار کشورمان در 14 رشته ورزشی آغاز خواهد شد.

شمارش معکوس بیست و نهمین دوره بازی‌های المپیک در پکن شروع شده است. از آنجایی که چینی‌ها رقم هشت را مایه‌ی خوش شانسی، کامیابی و ثروت می‌دانند، رقابت‌های المپیک 2008 در روز هشتم ماه هشتم (اوت) راس ساعت هشت افتتاح می‌گردد.
بیست و نهمین دوره رقابتهای المپیک پکن از روز 18 مردادماه با حضور 55 ورزشکار کشورمان در 14 رشته ورزشی آغاز خواهد شد.
اولین رابطه چین و بازی‌های المپیک به سال ‪ ۱۸۹۴‬بر می‌گردد که پی یر دو کوبرتن، موسس بازی‌های مدرن، و شاهزاده یونان از طریق سفارت فرانسه در چین دعوت نامه‌ای را برای حاکمان سلسله چینگ ارسال و از آنها خواستند ورزشکاران خود را به اولین دوره بازی‌ها در سال ‪ ۱۸۹۶‬در آتن اعزام کنند.
اما حکومت چینگ به دلیل نا آشنایی با رویدادهای ورزشی پاسخی نداد.
در سال ‪ ۱۹۰۴‬چند روزنامه چینی خبرهایی در مورد سومین دوره بازی‌های المپیک که در سنت لویس آمریکا برگزار شد، منتشر کرند.
در سال ‪ ۱۹۰۶‬یک مجله داخلی تاریخچه برگزاری بازی‌های المپیک را برای خوانندگان خود چاپ کرد.
در ‪ ۲۴‬اکتبر سال ‪ ۱۹۰۷‬ژانگ بولینگ کارشناس برجسته چین در امر آموزش و پرورش، بعد از برگزاری یک دوره مسابقات ورزشی در تیانجین، سخنانی در مورد بازی‌های المپیک ایراد کرد. وی گفت چین باید از کشورهای اروپایی یاد بگیرد که ورزشکاران خود را بدون توجه به نتیجه، برای شرکت در بازی‌های المپیک اعزام می‌کنند.
بعد از برگزاری چهارمین دوره بازی‌های المپیک در سال ‪ ۱۹۰۸‬در لندن، مجله جوانان تیانجین با اشاره به تاریخچه المپیک پیشنهاد کرد که چین باید این بازی‌ها را به روش خود برگزار کند. برخی از فعالان هم اسلایدهایی را که از المپیک لندن تهیه کرده بودند نمایش دادند و به سخنرانی پرداختند.
چین برای شرکت و برگزاری بازی‌های المپیک، از ‪ ۱۸‬تا ‪ ۲۴‬نوامبر سال ‪۱۹۱۰‬ اولین مسابقات ملی ورزشی را در نانجینگ برگزار کرد.
بازی‌های قهرمانی شرق دور که در ابتدا المپیک شرق دور نام‌گذاری شده بود از سال ‪ ۱۹۱۳‬شروع شد. چین به عنوان یکی از پایه‌گذاران این مسابقات در تمامی ده دوره این بازی‌ها از سال ‪ ۱۹۱۳‬تا سال ‪ ،۱۹۳۴‬شرکت کرد.
کمیته بین‌المللی المپیک ‪ IOC‬در سال ‪ ۱۹۱۵‬این بازی‌ها را به رسمیت شناخت و از چین برای حضور در دوره بعدی بازی‌های المپیک و همچنین شرکت در جلسات ‪ IOC‬دعوت کرد.
در سال ‪ ۱۹۲۲‬وانگ ژنگیان ریس دانشگاه چین و اسپانسر بازی‌های قهرمانی شرق دور به عنوان اولین عضو چینی ‪ IOC‬انتخاب شد.
در اوت ‪ ۱۹۲۴‬اتحادیه ورزشکاران چین به عنوان اولین نهاد ورزشی این کشور ثبت شد. سپس چین سه ورزشکار خود را برای شرکت در مسابقات تنیس هشتمین دوره بازی‌های المپیک در پاریس اعزام کرد.
چین چهار سال بعد به جای اعزام ورزشکار، سونگ هایرو را به عنوان ناظر خود در نهمین دور بازی‌های المپیک در آمستردام انتخاب کرد.
‪ IOC‬اتحادیه ورزشکاران چین را در سال ‪ ۱۹۳۱‬به رسمیت شناخت و این کشور رسما پا به عرصه المپیک گذاشت.
در سال ‪ ۱۹۳۲‬حکومت کومینتانگ تصمیم گرفت شن سیلیان دبیر کل اتحادیه ورزشکاران چین را برای تماشای دهمین دوره بازی‌های المپیک به لس آنجلس اعزام کند.
حکومت منچوری که تحت حمایت ژاپن قرار داشت در عوض تصمیم گرفت دو ورزشکار به نام لیو چانگ چون و یو شیوی را اعزام کند اما لیو مخالفت کرد.
حکومت کومینتانگ در نهایت یک کاروان شش نفره شامل شن به عنوان سرپرست تیم ، سونگ جونفو مربی و یوو و لیو که در مسابقات ‪ ۱۰۰‬متر و ‪ ۲۰۰‬متر دو و میدانی مردان عناوین پنجم و ششم را کسب کرده بودند، انتخاب کرد.
لیو با وجود ناکامی در مسابقات مقدماتی المپیک، اولین ورزشکار چینی در بازی‌های المپیک نام گرفت.
در سال ‪ ۱۹۳۶‬یک کاروان ‪ ۱۳۹‬نفری متشکل از ‪ ۶۹‬ورزشکار در رشته‌های دو و میدانی، شنا، بسکتبال، فوتبال، وزنه برداری، بوکس و دوچرخه سواری، ‪۳۴‬ ناظر و ‪ ۱۱‬نفر برای نمایش هنرهای رزمی باستانی به یازدهمین دوره بازی‌های المپیک در برلین اعزام شدند. در این میان هیچ یک از ورزشکاران به جز فو بائولو که حد نصاب ‪ ۳/۸۰‬متر را در پرش با نیزه ثبت کرد، نتوانستند به مراحل پایانی راه یابند. بعد از پایان المپیک اعضای گروه نمایش هنرهای رزمی باستانی به دانمارک، سوئد، چکسلواکی، مجارستان، اتریش و ایتالیا سفر کردند و به دلیل نمایش‌های زیبای خود به گرمی مورد استقبال قرار گرفتند.
در سال ‪ ۱۹۳۹‬کونگ شیانگشی به عنوان دومین عضو چینی ‪ IOC‬انتخاب شد.
در سال ‪ ۱۹۴۵‬بعد از پیروزی چین در دومین جنگ خود با ژاپن ، وانگ ژنگ یان، یوآن دانلی و دونگ شویی به همراه سایر ژیمناست‌های چین پیشنهاد کردند که این کشور باید میزبانی پانزدهمین دوره بازی‌های المپیک در سال ‪ ۱۹۵۲‬را بر عهده بگیرد.
در سال ‪ ۱۹۴۷‬دونگ شویی به عنوان سومین عضو چینی ‪ IOC‬انتخاب شد.
دوازدهمین و سیزدهمین دوره بازی‌های المپیک به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم برگزار نشد اما چین برای چهاردهمین دوره بازی‌ها در سال ‪ ۱۹۴۸‬در لندن یک کاروان ‪ ۵۲‬نفری متشکل از‪ ۳۳‬ورزشکار در رشته‌های دو و میدانی، شنا، فوتبال ، بسکتبال و همچنین مسابقات دوچرخه سواری اعزام کرد. نتایج به دست آمده ناامیدکننده بود و تمامی ورزشکاران چین در مسابقات مقدماتی حذف شدند.
آنچه بیشتر از همه باعث تاسف شد این بود که کاروان چین مجبور شد برای بازگشت به کشورش پول قرض بگیرد.
بعد از سرنگونی حکومت کومینتانگ و تشکیل جمهوری خلق چین در سال ‪،۱۹۴۹‬ اتحادیه ورزشکاران چین به فدراسیون ورزش‌های چین (کمیته المپیک چین) تغییر نام یافت و مقر آن از نانیجان به پکن منتقل شد.
در فوریه ‪ ۱۹۵۲‬فدراسیون ورزش‌های چین درخواست شرکت در پانزدهمین دوره بازی‌های المپیک هلسینکی را به ‪ IOC‬فرستاد اما مشکل زمانی شروع شد که تعدادی از اعضای کمیته المپیک چین که به همراه بازماندگان سلسله کومینتانگ به جزیره تایوان فرار کرده بودند، مدعی شدند باید به عنوان نمایندگان چین در بازی‌های المپیک حضور یابند.
در روز ‪ ۱۷‬ژوئیه درست دو روز قبل از شروع بازی ها، ‪ IOC‬تصمیم گرفت که ورزشکارانی از جمهوری خلق چین را برای شرکت در بازی‌ها دعوت کند.
از این میان فقط وو چوانیو توانست با حد نصاب یک دقیقه و ‪ ۱۲/۳‬ثانیه در مسابقات شنای ‪ ۱۰۰‬متر قورباغه مردان از مرحله مقدماتی صعود کند.
تیم‌های فوتبال و بسکتبال چین نیز بازی‌های دوستانه‌ای را با همتایان فنلاندی خود برگزار کردند.
‪ IOC‬در ماه مه ‪ ۱۹۵۴‬در پنجاهمین نشست خود در آتن با ‪ ۲۳‬رای موافق و ‪۲۱‬ رای مخالف فدراسیون ورزش‌های چین را به عنوان کمیته المپیک این کشور (‪COC‬ ) به رسمیت شناخت.
در ژوئن ‪ ۱۹۵۵‬رونگ گوآتانگ نایب رییس و دبیر کل ‪ COC‬در نشست بین کمیته اجرایی ‪ IOC‬و کشورهای عضو اعلام کرد که عضویت سازمان ورزش تایوان در ‪IOC‬ غیر قانونی است و باید لغو شود اماآوری براندج رییس ‪ IOC‬با بیان اینکه ورزش هیچ ارتباطی به سیاست ندارد این تقاضا را رد کرد.
در سال ‪ ۱۹۵۶‬مقامات بلند پایه ‪ IOC‬بار دیگر مساله حضور چین و تایوان در المپیک را مطرح و تاکید کردند که تایوان باید به صورت مستقل در شانزدهمین دوره بازی‌های المپیک در ملبورن شرکت کند که به دنبال آن کمیته ملی المپیک چین (‪ )COC‬به شدت به ‪ IOC‬اعتراض کرد و از شرکت در بازی ها انصراف داد.
در ‪ ۱۹‬اوت ‪ ۱۹۵۸‬فدراسیون ورزش‌های چین تمامی روابط خود را با ‪ IOC‬قطع کرد . از ژوئن تا اوت، ‪ COC‬و تمامی اتحادیه‌های ورزشی مربوطه یکی پس از دیگری از عضویت ‪ ۱۵‬سازمان بین‌المللی مختلف انصراف دادند. دونگ شیویی نیز از عضویت در ‪ IOC‬استعفا داد.
‪ IOC‬سپس یک سازمان ورزشی در تایوان را به عنوان کمیته ملی المپیک به رسمیت شناخت و در سال ‪ ۱۹۷۰‬شو هنگ از مقامات محلی این منطقه را به عضویت خود درآورد.
در این مدت ورزشکاران استان تایوان در پنج دوره بازی‌های المپیک شرکت کردند و یانگ چوآنگوآنگ با کسب عنوان دومی در مسابقات دهگانه مردان در المپیک ‪ ۱۹۶۰‬رم اولین مدال چین در بازی‌های المپیک را کسب کرد.
جی ژنگ اولین زن مدال آور چین در المپیک بود که در بازی‌های ‪ ۱۹۶۸‬مکزیکو در مسابقات دو ‪ ۸۰‬متر با مانع زنان به عنوان سومی دست یافت.
در سال ‪ ۱۹۷۳‬کمیته المپیک چین به عضویت شورای المپیک آسیا در آمد.
با توجه به افزایش شناخت جهانی از چین، در سال ‪ ۱۹۷۹‬کمیته المپیک این کشور از پیشنهادهای ارایه شده به ‪ IOC‬برای دوباره به رسمیت شناختن آن حمایت کرد.
در اکتبر ‪ ۱۹۷۹‬کمیته اجرایی ‪ IOC‬در جلسه‌ای که در ناگویا برگزار شد پیشنهاد کرد که با تایید این کمیته، ‪ COC‬به عنوان نماینده کل چین در بازی های المپیک، باید از پرچم و سرود ملی جمهوری خلق چین استفاده کند و کمیته المپیک منطقه تایوان به عنوان یکی از سازمان‌های محلی چین می‌تواند فقط از نام کمیته المپیک چین تایپه با پرچم، سرود و نشان متفاوت از نسخه اولیه در این بازی‌ها شرکت کند.
این پیشنهاد با ‪ ۶۲‬رای موافق، ‪ ۱۷‬رای مخالف و ‪ ۲‬رای ممتنع اعضای ‪IOC‬ تصویب شد.
چین در سال ‪ ۲۸ ،۱۹۸۰‬ورزشکار را برای شرکت در ‪ ۱۸‬مسابقه نظیر اسکیت سرعت، اسکیت نمایشی و اسکی استقامت به المپیک زمستانی لیک پلسید اعزام کرد.
تهاجم اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان مورد اعتراض چینی‌ها واقع شد و به همین دلیل در بیست و دومین دوره‌های بازی‌های المپیک در مسکو شرکت نکردند.
هنگامی که لس آنجلس میزبان بازی‌های سال ‪ ۱۹۸۴‬شد، چین یک کاروان ‪ ۳۵۳‬نفره متشکل از ‪ ۲۲۴‬ورزشکار در مسابقات ژیمناستیک و یا یکی از ‪ ۱۵‬رشته دیگر را به بیست و سومین دوره بازی‌ها عزام کرد.
اولین مدال طلای چین در آن بازی‌ها توسط شوهای فنگ در رشته تیراندازی بدست آمد. وی اولین ورزشکار چینی بود که توانست به چنین افتخاری در بازی های المپیک دست یابد. وو شیائو شوان که در رشته تیراندازی با کالیبر کوچک صاحب عنوان شد، اولین زن چینی بود که در بازی‌های المپیک به مدال طلا دست یافت.
لی نینگ ستاره ژیمناستیک این کشور هم سه مدال طلا، دو مدال نقره و یک برنز گرفت. ورزشکاران چینی در این دوره ‪ ۱۵‬مدال طلا، ‪ ۸‬مدال نقره و ‪ ۹‬مدال برنز گرفتند تا در جدول توزیع مدال‌ها در رده چهارم بایستند.
کمیته المپیک چین تایپه نیز کاروانی ‪ ۶۷‬نفره متشکل از ‪ ۵۷‬ورزشکار که دو نفر از آنها موفق به کسب مدال برنز شدند به این بازی‌ها اعزام کرد.
این اولین بار بعد از المپیک ‪ ۱۹۴۸‬بود که چین و چین تایپه همزمان در بازی های المپیک شرکت می‌کردند.
در بیست و چهارمین دوره بازی‌های المپیک در سال ‪ ۱۹۸۸‬در سئول، ‪ ۲۹۹‬نفر از کاروان ‪ ۴۴۵‬نفره چین در ‪ ۲۱‬رشته شرکت کردند و ‪ ۵‬مدال طلا، ‪ ۱۱‬نقره و ‪۱۲‬ برنز گرفتند. چین در این دوره با ‪ ۷‬پله سقوط در مکان یازدهم جدول مدال های طلا قرار گرفت. لو یون برای دومین بار در رشته پرش با نیزه طلا گرفت.
وی اولین ورزشکار چینی بود که در دو دوره متوالی موفق به کسب مدال طلا شد.
در همین سال وو جین گو از اعضای کمیته المپیک چین تایپه به عضویت ‪IOC‬ درآمد.
پکن از سال ‪ ۱۹۹۱‬تا ‪ ۲۰۰۱‬دو بار پیشنهاد میزبانی المپیک را مطرح کرد که یکی مربوط به بازی‌های ‪ ۲۰۰۰‬و دیگری برای بازی‌های ‪ ۲۰۰۸‬بود.

شادمانی پیرلو از حضور در المپیک
فواید اقتصادی برگزاری مسابقات المپیک برای یونان
عروسک‏های المپیک