 بعضي وقتها براي شناختن ارزش بعضي چيزها بايد به اوضاع كساني فكر كرد كه به دليل نداشتن آن دچار سختي شدهاند.
سواد در عصر ما ماجرايي عادي است، اما براي نسلهايي از پيشينيان اينطور نبود. در بسياري از شهرها و روستاها تعداد زيادي از مردم كوچه و بازار از امتياز خواندن و نوشتن محروم بودند.
كساني كه به دليل شرايط اقتصادي خانواده امكان حضور در مدرسه را پيدا نكرده بودند و به همين دليل دشواريهاي بسياري را تحمل ميكردند.
يك كودك دبستاني ميتوانست نام كوچه و يا خيابان را روي تابلو بخواند، اما آنها نميتوانستند.
آن كودك ميتوانست نشاني و نام فرستنده يك نامه را بفهمد، اما آنها بايد از كساني كمك ميخواستند تا به جاي آنها بخواند.
شايد اين احساس را زماني بفهميم كه نامهاي به زباني بيگانه دريافت كنيم. كلمهها را ميبينيم، اما قادر به فهميدن نيستيم و بياختيار دنبال كسي ميگرديم كه كمكمان كند.
ناتواني حاكم بر آن لحظه، همان احساسي است كه افراد بيسواد را از درون در هم ميشكست و آزارشان ميداد. سخت بود آن كه به پيري برسي و نتوانسته باشي حتي يك نامه از عزيزي را بخواني.
سخت بود كه نتواني حتي يك خط براي فرزندي دور از خانه بنويسي. دلهرهآور بود وقتي نميدانستي كه پاي چه تعهدي را انگشت ميزني.
تشكيل نهضت سوادآموزي به فرمان بنيانگذار جمهوري اسلامي ايران، آغازي بود براي پايان محروميت آنهايي كه در دام بيسوادي تنها مانده بودند و نياز به كمكي متفاوت داشتند. هنگامي كه تعدادي از افراد بزرگسال از طريق نهضت سوادآموزي با سواد شدند، راه براي ديگراني باز شد كه فكر ميكردند خيلي دير است و فايدهاي ندارد، اما دير نبود و راه هنوز باز بود. نهضت سوادآموزي به جستوجو و استقبال آنها آمده بود و ميشد خجالت را كنار گذاشت و به انجام كاري انديشيد كه سالها غيرممكن به نظر ميآمد.
در قاب خاطرات نهضت سوادآموزي ميتوان تصوير كساني را ديد كه پس از سالها ناتواني احساسي متفاوت را تجربه ميكردند و از رويايي ناب سيراب ميشدند. چرخ زمانه چرخيده بود تا تولدي دوباره از راه برسد.
و امروز هنوز نه تنها بزرگان كه كودكان و نوجوانان بسياري هستند كه نمي توانند بخوانند و بنويسند، همراهي تو و دوستان هم سن و سالت براي ورود آنها به دنياي سبز آگاهي و دانايي چه شيرين خواهد بود. | 
تولد دوباره...
