مناجات- اللهمّ افْتَحْ لي فيهِ أبوابَ فَضْلَكَ و أنـْزِل عليّ فيهِ بَرَكاتِكَ وَ وَفّقْني فيهِ لِموجِباتِ مَرْضاتِكَ و اسْكِنّي فيهِ بُحْبوحاتِ جَنّاتِكَ يا مُجيبَ دَعْوَةِ المُضْطَرّين
خدايا ! در اين ماه درهاى فضلت را به‌رويم بگشا
و بركاتت را برايم فرود آر
و مرا بر موجبات خوشنوديت توفيق ده
و در دل بهشت، مسكن و مأوايم ده.
اى اجابت كننده خواسته‌هاي بيچارگان

درهاي فضل
قرآن كريم خداوند متعال را صاحب فضلي بزرگ معرفي كرده كه فضل او بر مردم، مؤمنان و عالميان سايه افكنده است. از آن جا كه بندگان هيچ حقي بر خدا ندارند لذا هر چه خدا عنايت فرمايد همه فضل او است.
قرآن كريم در آيات بدين مطلب تصريح فرموده است،در سوره بقره مي‌فرمايد: «و اگر فضل و رحمت خداوند بر شما نبود، از زيانكاران بوديد.» در سوره نساء مي‌فرمايد: «و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود، جز عدّه كمى، همگى از شيطان پيروى مى‏كرديد.» و در سوره نور مي‌فرمايد: «و اگر فضل و رحمت الهى بر شما نبود، هرگز احدى از شما پاك نمى‏شد ولى خداوند هر كه را بخواهد تزكيه مى‏كند.»
از اين‌رو در روز بيست و دوم ماه مبارك، يعني در آستانه یکی از شب‌های قدر كه به اشارت روايات و دلالت علما با فضيلت‌ترين شب قدر است، درخواست گشودن درهاي فضل خداوند و شامل شدن آن بر ما، دعايي بزرگ و خواسته‌اي عظيم است كه باز به فضل و كرمش امید اجابت آن می‌رود.
پس در این دعا سخن از گشوده شدن درهای فضل الهی است و حال سؤال اين است كه درهاي فضل خدا چيست؟ بديهي است مراد از آنها، واسطه‌هاي فيض او هستند كه فضل و بخشش و كرم او از طريق آن واسطه‌ها به خلق مي‌رسد.
در فراز دوم دعا بركت خدا را مسئلت مي‌كنيم كه آن نيز همچون فضل و رحمت، مخصوص خداوند است كه خود را به صفت «تبارك» توصيف كرده و بر هر بنده‌اي كه بخواهد از بركت خود نازل مي‌كند.
از نگاه قرآن كريم كساني كه ايمان داشته و تقواي الهي پيشه كنند، خداوند بركات آسمان‌ها و زمينش را به روي او مي‌گشايد: «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‏ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْض؛‏ و اگر اهل شهرها و آبادي‌ها، ايمان مى‏آوردند و تقوا پيشه مى‏كردند، بركات آسمان و زمين را بر آنها مى‏گشوديم ولى تكذيب كردند ما هم آنان را به كيفر اعمالشان مجازات كرديم.»
از ديدگاه قرآن كريم، پيامبران و قرآن كريم كه سبب هدايت هستند، مباركند.
اما نكته بسيار مهمي كه در پايان دعا بدان اشاره شده، اين است كه خداوند متعال دعاي كساني را كه به حد اضطرار رسيده‌اند، يعني آنان که خود را محتاج و نيازمند ديده و جز خداوند كسي را صاحب فضل و بركت و كمال نمي‌دانند و جز به درگاه او از كس ديگر التماس نمي‌كنند اجابت مي‌كند.
اكنون كه در آستانه شب قدر آن هم شب بيست وسوم كه با فضليت‌ترين شب‌هاي قدر است قرار داريم، چه نيكو است كه اضطرار را در خود ايجاد كنيم و با اعتراف به فقر و بيچارگي خود و اعتقاد به فضل و رحمت او، آمرزش گناهان و عافيت و عاقبت به خيري و هر خير و بركتي را از خداوند بخواهيم.