«همان‌طور كه براي لباس و شلوار زيپ گذاشته‌اند، براي دهان هم بايد زيپ گذاشت.» اين جمله وقتي جالب‌ مي‌شود كه از دهان خداداد عزيزي خارج شود. كسي كه كمتر دانست كي، كجا و به چه كسي بايد چه بگويد!
خداداد كه در آخرين ناهنجاري رفتاري‌اش، با يك خبرنگار درگير شد ، پس از درگيري، مقابل دوربين‌هاي تلويزيوني ادعا كرد او را 10 نفره زده‌اند و بايد بيشتر كتك مي‌خورده، اما حالا مدعي است كه او را نزده است و فقط قصد داشته غائله را ختم به خير كند.
او در حالي مي‌گويد در آن درگيري حضور نداشته كه پس از ضرب‌وشتم فرد مضروب، حتي يك دكمه هم روي پيراهنش نمانده بود و اين چيزي بود كه خودش به ميليون‌ها بيننده تلويزيوني نشان داد. او كه چند ماه پيش و مقابل دوربين‌ برنامه 90، خودش را «بچه پرروترين آدم روي زمين» معرفي كرده بود، بارها ثابت كرده كه ابايي از پرخاشگري جلوي دوربين ندارد. البته خداداد در مواقع لزوم هم به راحتي جلوي همين دوربين‌هاي تلويزيوني گريه مي‌كند.
او در كميته انضباطي زياد اشك ريخت، اما معلوم نبود با اين اشك‌ها چه چيز را مي‌خواهد ثابت كند. اين‌كه بي‌گناه است، مظلوم است و يا پشيمان. دورترين برداشت از اشك‌هاي خداداد همين پشيماني اوست. او معتقد است: برايش سناريو ساخته‌اند، سناريويي كه معاون سازمان تربيت بدني و مديرعامل باشگاه مقاومت سپاسي شيراز هم اجراكننده‌هاي آن هستند.
تمام استدلال خداداد هم براي تبرئه شدن همين يك جمله است: «اگر زده بودم مي‌گفتم زدم»! او با لباسي پاره از يك درگيري شديد، ادعا مي‌كند كاملا بي‌گناه است و البته براي اثبات اين بي‌گناهي، 5 شاهد زنده هم دارد. شهودي كه در كميته انضباطي حاضر شدند و اين در حالي است كه قاسم محمدي (خبرنگار مضروب)‌ با صراحت مي‌گويد: هم مشت اول را خداداد به من زد و هم لگد اول را.