موز انواع مختلف دارد، يك نوع آن بسيار درشت و نوعي از آن هم خيلي ريز است كه مزه شيريني دارد.
در كشورهاي استوايي معمولا موز را مي‌پزند و همراه با برنج و لوبيا مي‌خورند. در كشورهاي آمريكاي لاتين موز را ورقه ورقه كرده و در آفتاب خشك مي‌كنند.
هنگامي كه موز را انتخاب مي كنيد بايد پوست آن زرد و سفت و روي آن لكه‌هاي سياه وجود داشته باشد.
موز نارس بدليل داشتن نشاسته زياد هضم آن سنگين است. قندي كه در موز وجود دارد به سرعت قابل جذب است.
در موز چند ماده شيميايي بسيار مهم مانند سروتونين، نوروپي تفرين، دوپامين و كاته چولامين وجود دارد.
موز از نظر طب قديم ايران معتدل و تر است و خون را غليظ مي‌كند. موز انرژي زيادي دارد و چون نرم هست غذاي خوبي براي كودكان و اشخاص مسن مي‌باشد. بدليل داشتن پتاسيم زياد ضد سرطان بوده و غذاي خوبي براي ماهيچه‌ها است.
موز ملين بوده و همچنين در درمان اسهال و اسهال خوني مفيد است.
موز خون ساز است. بنابراين اشخاص لاغر و كم خون حتما بايد موز بخورند.
تقويت كننده معده است و براي درمان زخم معده و روده استفاده مي‌شود.
گرد موز همچنين داروي خوبي براي پائين آوردن كلسترول است.
شيره گلهاي موز درمان كننده اسهال خوني است.
موز نفاخ است و زياد خوردن آن خصوصا در سرد مزاجان توليد گاز معده مي‌كند. براي رفع اين عارضه بايد پس از موز كمي نمك خورد.
موز تاثير خوبي در تامين رشد و تعادل سيستم اعصاب دارد.
براي درمان ضعف بدن، موز را با عسل بخوريد.
شايان ذکر است، موز به علت دارا بودن قند زياد براي مبتلايان به مرض قند مضر است و نبايد در خوردن آن افراط كنند.