هزاران سال است که پاسبانان آسمان در تلاشند فاصله زمین تا خورشید را اندازه گیری کنند.
می‌دانیم این فاصله 400 برابر بیشتر از فاصله ماه تا زمین است، اما تغییر می‌کند!
در قرن سوم پیش از میلاد، «آریستارخوس»(Aristarchus) که به خاطر طرح دستگاه خورشید مرکزی برای نخستین بار شهرت دارد، فاصله خورشید تا زمین را 20 برابر دورتر از فاصله ماه تا زمین برآورد کرده بود. در حالی که می دانیم این فاصله 400 برابر بیشتر از فاصله ماه تا زمین است.
در اواخر قرن بیستم اخترشناسان کنترل بهتری بر این اندازه‌ کیهانی داشتند که بعدا به واحد نجومی معروف شد. در واقع باید از پرتوهای رادار و ردیابی فضاپیمای بین سیاره‌ای ممنون باشیم که درستی و دقت فاصله خورشید و زمین را نشان داد که این مقدار برابر است با 149.597.870.696 کیلومتر.
با در اختیار داشتن چنین مقیاسی در سال 2004، «کراسینسکی» و «وویکتور برومبرگ» طی محاسباتی دریافتند که خورشید و زمین سالانه 15 سانتی¬متر از هم دور می شوند. اما چرا؟
در پاسخ به این پرسش نظریاتی وجود دارد. یک نظریه این است که احتمالا خورشید در اثر همجوشی و توفان‌های خورشیدی، جرم و در نتیجه دام گرانشی خود را از دست می‌دهد. سایر احتمالات عبارتند از تغییر ثابت گرانشی، گسترش کیهان و حتی تاثیر ماده سیاه. گرچه هیچ یک از این موارد به درستی ثابت نشده است.
جزر و مد کوچک
اما «تاکاهو میورا» از دانشگاه هیروساکی و همکارانش بر این باورند که جواب این پرسش را می‌دانند. آنها در مقاله‌ای در مجله اروپائی نجوم و اختر فیزیک بیان کردند که خورشید و زمین در واقع به دلیل بر هم کنش کشندی (جزر و مدی) یکدیگر را می‌رانند. این همان روندی است که به تدریج مدار ماه را به سمت بیرون می‌راند. جزر و مدهای ایجاد شده در اقیانوس‌های زمین توسط ماه، به تدریج انرژی چرخشی زمین را به حرکت ماه انتقال می‌دهد و در نتیجه هر ساله مدار ماه به اندازه 4 سانتیمتر بزرگتر شده و چرخش زمین به اندازه 000017/0 ثانیه کندتر می‌شود. همچنین تیم میورا بر این باورند که افزایش ناچیز جرم سیاره ما باعث ایجاد برآمدگی ثابت جزر و مدی در خورشید می‌شود. این تیم کاهش سرعت چرخش خورشید را 3 صدهزارم ثانیه در هر قرن ( 00003/0 ثانیه در هر سال) محاسبه کرده است. بر اساس توضیحات این تیم، افزایش فاصله زمین و خورشید به دلیل کاهش اندازه حرکت زاویه‌ای خورشید است.