پايانيترين روز تابستان هر سال كه ميرسد، خيابانهاي شهر و محلهها پر ميشود از بنرها و اطلاعيههايي كه خبر از بزرگداشت مناسبتي خاص ميدهد
اين مناسبت روزي جزئي از زندگيمان بود و امروز كه 29 سال از اولين روز دفاع مقدس ميگذرد، دل من و همه كساني كه روزي لحظه لحظه زندگيمان با جنگ تحميلي عجين شده بود براي حال و هواي آن روزها تنگ شده است. اين روزها شهر و محله پر ميشود از نمايشگاههاي عكس و كتاب و برگزاري يادوارهها و بزرگداشتها اما اين برنامهها چقدر ميتواند جانبازان، خانواده شهدا و مردم عادي كوچه و بازار را به حال و هواي آن روزها ببرد؟
شايد اگر فقط كمي با خودمان صادق باشيم ديگر هيچ برنامه و مراسمي ما را به آن حال و هواي معنوي نميبرد. گزارش اين هفته ما انعكاس درد دل و حرفهاي ساده و صادقانه 3 جانباز محله است كه از هفته دفاع مقدس ميگويند. به وظيفهمان عمل كرديم «مهدي سيدحسيني» جانباز 70 درصد بلوار اصلي تهرانسر «هميپولوژي» است.
اين واژه يعني در سال 61 تير به سرش ميخورد و طرف چپ بدنش فلج ميشود. حالا بعد از 27 سال به سختي و با عصا راه ميرود. دستش را در جيبش ميبرد تا از حركات اضافهاش جلوگيري كند، چشمانش بهراحتي و بدون عينك ته استكانياش نميبينند و دلش سخت گرفته است. او ميگويد:
«اين هفته را به نام روزهاي خون و حماسه نامگذاري كردهاند، روزي كه با رشادت و قهرماني جانبازان و شهدا جاودانه شد، روزي كه فكر ميكنيم بايد مراسم و ياد وارههايي برگزار شود، شايد هم برگزار ميشود ولي تا به حال از من و چند جانبازي كه در محله ميشناسم دعوتي به عمل نيامده كه در يك جلسه همرزمان خودمان را ببينيم و خاطرات آن روزها را زنده كنيم.» حسيني در تعريفي از جنگ ميگويد:
«جنگ دفاع بود و به قول امام خميني ¨ره براي ما رحمت بود اما در اين هفته با ياد آوري آن 8 سال، دلم بيشتر هواي آن روزها را ميكند مخصوصأ زماني كه از تلويزيون فيلمهاي مستندي از دفاع مقدس نمايش ميدهند و وقتي با زمينه صداي «آهنگران» پخش ميشود گريهام ميگيرد.
اين فيلمها باعث به وجود آمدن وضعيت روحي خاصي ميشود. وضعيتي كه دوست دارم مدتها ادامه پيدا كند و حس خوب مهرباني و از خود گذشتگي جبههها برايم تكرار شود.» او با اشاره به اينكه جنگ براي هر كشوري مسئلهاي خانمانسوز است، ميگويد: «اين طبيعي است كه كسي جنگ را دوست نداشته باشد.
ما در جنگ بهترين جوانهايمان را از دست داديم، مادران زيادي داغدار شدند و برخي حتي جنازه فرزندان خود را نديدند اما در آن برهه از زمان ما به وظيفه مان عمل كرديم. امام ¨ره© دستور داد و ما با سر به جبههها رفتيم و با تمام قدرت جنگيديم اما آنچه اين روزها شاهد هستيم حق جانبازان و خانواده شهدا نيست.»
حسيني ادامه ميدهد: «آنچه پس از پايان جنگ از اتفاقات خوشايند بود يادآوري از زحمات رزمندگان در مراسم و يادوارهها بود و لزوم حفظ و حراست از اهداف والاي شهدا و جانبازان بخوبي احساس ميشد ولي اين روزها كسي حالي از جانبازان نميپرسد. به عنوان مثال من 3 سال است در بلوار اصلي تهرانسر هستم كه تا امروز در هيچ مراسم و ياد وارهاي دعوت نشدهام و كسي حتي نگفته كار و بارت چون است؛ روزگارت به چه سان؟
تا امروز و اين هفته كسي حالم را نپرسيده است. گاهي دلم ميگيرد و به ياد حرف امام ميافتم كه پيشكسوتان جهاد و شهادت، در پيچ و خم زندگي به فراموشي سپرده نشوند.» جانباز 44 ساله محله كه دستي هم در شعر و شاعري دارد اضافه ميكند: «بايد فرهنگسازي شود اما واقعأ در اين 30 سال چقدر براي فرهنگسازي و فراهم كردن امكانات فرهنگي و ورزشي محلات و شهرهاي دور افتاده هزينه كردهايم؟
ما براي جوانان كشور چه كردهايم؟ و چگونه توقع داريم آنها با حال و هواي ما در آن روزها آشنا شوند؟ چگونه ميخواهيم حال ما را درك كنند كه يك جوان از همه چيز خود ميگذشت و به عشق كشور و امام با دست خالي به جنگ با دشمن ميرفت؟» حسيني خواستار توجه بيشتر مسئولان به اوضاع جانبازان است. خواستهاي كه دور از ذهن و غير قابل دسترسي نيست. هست؟
| 