نتايج تحقيقات اخير نشان مي‌دهد: بهبود تغذيه، انجام فعاليت فيزيكي و ترك سيگار در افراد مبتلا به اختلال تحمل گلوكز مي‌تواند از پيشرفت آن به سمت ديابت نوع 2 پيشگيري كند.
اين مطالعه با هدف بررسي تاثير اصلاح شيوه زندگي بر بروز ديابت در جمعيت شهري تهران توسط دكتر فرزاد حدائق از پژوهشكده علوم غدد درون ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي و جمعي از همكارانش انجام شد.
در اين مطالعه افراد بالاي 20 سال غيرديابتي در مطالعه قند و ليپيد تهران در گروه شاهد ‌6437 نفر و 3931 نفر در گروه مورد را بررسي و به مدت متوسط 3.5 سال پيگيري كردند. مداخله با هدف بهبود تغذيه، فعاليت فيزيكي و ترك سيگار انجام شد.
در اين پژوهش ميزان تغييرات عوامل خطرساز ديابت شامل وزن، اندازه دور كمر، قند خون ناشتا، قند خون دو ساعته وتري گليسيريد سرمي در هر دو گروه افزايشي را نشان داد، ولي اين افزايش در گروه مداخله نسبت به گروه شاهد كمتر بود.
شواهد قوي وجود دارد كه عوامل خطر مثل چاقي و كم بودن ميزان فعاليت بدني، عوامل اصلي غيرژنتيكي پيشگويي ‌كننده ديابت هستند .
تغييرات سريعي كه در شيوه زندگي دركشورها اتفاق افتاده، باعث افزايش شيوع چاقي و ساير بيماري‌هاي غيرواگير از جمله پرفشاري خون و اختلالات چربي خون شده است كه به نظر مي‌رسد عامل اصلي در افزايش بي‌رويه بروز ديابت در سطح جهاني باشد.
با بررسي نتايج به نظر مي‌رسد اصلاح سبك شيوه زندگي بروز ديابت نوع ‌2 را بعد از متوسط زماني 3.5 سال بيش از 65‌ درصد كاهش مي‌دهد.