سه دهه پيش در چنين ماهي بود كه آخرين برگ‌هاي كتاب پادشاهي در ايران ورق خورد و تولد انقلاب اسلامي در مسير تبديل زمزمه‌ها به فريادها شكل گرفت.
سه دهه پيش در چنين ماه و روزهايي بود كه انديشه‌هاي پنهان درون خانه‌ها، دروازه‌هاي سكوت را مي شكست و لرزه بر قصرهاي شاهانه مي‌انداخت.
امروز كه سه دهه از پيروزي انقلاب اسلامي ايران مي‌گذرد، مي‌توان نشست و در مورد آن روزها حرف زد اما حكايت واقعي مردم آن روزها به اين سادگي‌ها نيست. بيرون رفتن از خانه و ايستادن در برابر مزدوران و دژخيماني كه امنيت خود را در سركوب و كشتار مخالفان رژيم پادشاهي مي‌دانستند، ايستادن در مرز ميان زندگي و مرگ بود. فرياد زدن عليه شاهي كه سرسپرده استعمارگران بود و درخواست پايان قدرت شاهان دور از مردم، داستان متفاوتي بود كه امروز پس از سه دهه در آغاز دومين ماه زمستان مثل سال‌هاي پيش خاطراتش را مرور مي‌كنيم. سي‌و يك سال پيش در چنين روزهايي بود كه مردم ايران آماده همراهي با بزرگ مردي مي‌‌شدند كه بعدها بنيانگذار جمهوري اسلامي نام گرفت. امروز حرف زدن در مورد آن روزها آسان است اما در آن روزهايي كه هر تكه از ايران در چنگال‌هاي پنهان و آشكار بيگانگان بود و هرگونه تغييري برخلاف منافع استعمارگران، جرمي بزرگ محسوب مي‌شد، اعتراض عليه رژيم دست نشانده قدرت‌هاي جهاني اتفاق كوچكي نبود.
در چنين روزهايي بود كه استعمارگران و نوكرانشان به هر كاري دست مي‌زدند تا مردم را بترسانند و به خانه‌ها بازگردانند، اما ترس از قدرت پوشالي سلطنت در قلب مردمان روز به‌روز كم‌رنگ‌تر شده بود و مي‌رفت كه به كلي محو شود. انديشه‌هاي پنهان در پستوي خانه‌ها زمزمه‌هاي كوچه و بازار مي‌شد تا سينه‌ها آماده براي آزاد كردن فريادهاي انقلاب اسلامي باشد. در چنين روزهايي بود كه ترسي عجيب استعمارگران و نوكران پادشاه در ديگر نقاط جهان را فرا گرفته بود. سي‌ و يك سال پيش در چنين ماه و روزهايي بود كه مردمان آماده استقبال از هنگامه پيروزي انقلاب اسلامي مي‌شدند.