از روزهای نخست حضور سینمایی‌اش آشکار بود که بازیگری تمام عیار پدید آمده است. «میم» درخت گلابی اکنون «نور» بابا عزیز و «توکا»ی ماهی‌ها عاشق می‌شوند، شده است و از «آن» تا «این» بسیار راه پیموده و بسیار درست راه پیموده است.
انتخاب گل شیفته فراهانی در نقش «نور» فیلم باباعزیز لازم بود، زیرا «نور» با آن ویژگی روحانی‌اش، می‌بایست معصومیت، زیبایی و عمق نگاه را یکجا می‌داشت. هر نگاه وی در حلقه درویشان نظری بود که صاحبدلان و سوختگان در طلبش بودند. این نگاه شرقی، بی‌کمک، بی‌حرکت با ربط یا بی‌ربط دیگر اندام، توانست آن نظر را بنمایاند. در پایان نیز نگاه بی‌انتهای «نور» را شاهدیم که یادآور چهره‌ای است از نوجوانی محمد (ص) که می‌گویند راهبی مسیحی ترسیم کرده است؛ اما این «نور» عارف و صاحب‌نظر در نقشی متفاوت «توکا» می‌شود. دختری عاشق و منتظر. با پویایی می‌خواهد مسیر عشق خود و مادرش را تغییر دهد. «توکا» سر زنده و شاداب، با لباس‌های رنگین و سارافن‌های ساده و دلنشین، یادآور دختران دشت‌ها و دریاهای شمالی‌ست.
آنان که با خنده‌ای قادرند، پیرمردی را به زندگی بازگردانند و با اخمی، نگاه‌های بی‌‌محابا را از خود برانند. این بار نیز گل شیفته فراهانی در نقش خوش می‌نشیند. شیطنت‌هایش، نه‌تنها آزاردهنده نیست، که لذت زندگی و شور جوانی را به یاد می‌آورد. عشقش سرسختانه می‌تواند، تمامی آرزوهای محال را «شدنی» کند. این فرمان «شدن» در نسل پیش از وی نیز به گل می‌نشیند و عشقی خاک خورده و التیام یافته دوباره زنده می‌شود. در یک تقابل، گره‌های زندگی این دو نسل – عاشق – به دست هم باز می‌شود.
از یک سو عزیز (رضا کیانیان) طراوت عشق «توکا» را در سینی‌های غذا و خنده‌ از ته دلش درمی‌یابد و راه‌چاره‌ای بر عشق بی‌فرجامش می‌جوید. در مقابل، «توکا» نیز دستپاچگی‌ و التهاب مادر را در مقابل عشقش به عزیز می‌بیند و راه‌حلی می‌جوید تا این دو آن تجربه‌ قدیمی را تکرار کنند و باز عاشق شوند. «توکا» همان است که انتظارش را داریم و گل شیفته همان می‌سازد که باید.