دانشمندان مي گويند: اينقدر كه سلامتي اعضاي خانواده و دوستان براي زنان مهم است، سلامتي خودشان اصلا براي آن ها مهم تلقي نمي شود. البته اين دوست داشتن ها و فداكاري ها چيزي نيست كه زن ها در طول عمر خود كسب كنند، چون گفته مي شود كه اين فداكاري ها به صورت ذاتي و غريزي بوده و از ابتداي زندگي همين طور هستند.

اگر چه در همه انسان ها چيزي با عنوان عشق، محبت و فداكاري وجود دارد،‌ اما مادر ها بيشتر از همه براي فرزندانشان فداكاري مي كنند.

بعضي دانشمندان مي گويند: آموزش هايي كه مادر ها از اوان كودكي مي بينند موجب مي شود ميزان توجه آن ها به اطرافيان بيشتر شود. البته اين طور كه معلوم است دوست داشتن هاي اين چنين سير صعودي دارند،‌ چون هر چه مادران پير تر مي شوند بر ميزان محبت هاي آن ها هم افزوده مي شود.

در آخر هم با ناراحتي فراوان اين نكته را متذكر مي شويم كه چون اين مادر ها خيلي نگران همه هستند، به خاطر نگراني ها و اضظراب هاي هميشگي پيش از هر فرد ديگر در معرض ابتلا به بيماري هاي قلبي و عروقي مبتلا مي شوند.