فینال جام حذفی دیروز در صباشهر خیلی سرد شروع شد. هم صباباتری و هم ابومسلم پیش از این ثابت کرده بودند که توانایی انجام بازی هجومی و تماشایی را دارند، اما شروع کار نشان می‌داد که حساسیت‌های بالای فینال، آنها را شدیدا تحت تاثیر قرار داده است و حاضر نیستند دست به ریسک بزنند.
تک صحنه دندانگیر مسابقه در نیمه اول همان صحنه‌ای بود که منجر به گل صباباتری شد. دقیقه 38 علی دایی یکی از آن پاس‌های طلایی‌اش را برای سعید دقیقی فرستاد، او هم بعد از جا گذاشتن 2 مدافع ابومسلم با آرامش کامل توپ را به گوشه دروازه فرستاد تا مجید جلالی از روی نیمکت به هوا بپرد.
او خوب می‌دانست که این پیروزی قاطع نیست و این یک گل نمی‌تواند تضمین کننده صعود باشد. آیا در چنین فینال‌های سخت و نفسگیری می‌توان به همین حداقل‌ها هم قانع بود؟ تیم او در نیمه دوم بازی را به حریف داد یا بعضا با اتلاف وقت قصد حفظ نتیجه را داشت. آنها تا 10 دقیقه مانده به پایان بازی هم موفق بودند، اما بالاخره روی سانتر جباری، خلعتبری که از نیمه دوم وارد زمین شده بود گل تساوی‌بخش را زد. حالا همه چیز در دستان ابومسلم است. آنها فقط کافی است یک تساوی بدون گل را در مشهد به دست آورند تا قهرمان جام حذفی شوند. کار سختی نیست، هست؟!