«موضوع را بررسی کنید. یکبار دیگر اجازه ندهید حق پهلوانی نادیده بماند. مطلب را دوباره مطرح کنید. علیرضا حیدری که چیز زیادی نمی‏خواهد . سرباز وطن، فرصت جانبازی و سرافرازی را می‏خواهد. آیا این خواهش بزرگی است؟
نه... من قبول ندارم. من که با شما بزرگ شده‏ام. می‏دانم منطق پهلوانی را می‏شناسید و حق پهلوانی را ادا خواهید کرد؟»
این بخشی از قسمت دوم رنجنامه علیرضا حیدری است که خواسته در دعوت او به تیم ملی تجدید نظر شود. او رنجنامه اولش را چند روز قبل نوشت و چون ترتیب اثر داده نشد رنجنامه دوم را نوشته است. مثل این که او دست بردار نیست. می‏خواهد هر طور شده به تیم ملی برگردد و برای این کار به خواهش والتماس روی آورده است. او از خدمت به وطن حرف می‏زند و از این که به او فرصت بدهند تا برای سرافرازی وطنش مبارزه کند. انگار پرچم این مملکت به زمین مانده و تنها علیرضا حیدری است که باید آن را از زمین بردارد. او به هر دلیلی در مسابقات انتخابی شرکت نکرده و حالا با رنجنامه‏هایی که تظاهر در آنها موج می‏زند، می‏خواهد که قانون زیر پا گذاشته شود و او به تیم ملی بازگردد. علیرضا حیدری کشتی گیر پرافتخاری است. او بارها در شرایط سخت برای این مملکت مبارزه کرده و افتخار آفریده است، اما او نه اولین بوده ونه آخرین.
همانند او در ورزش این سرزمین زیاد است و تنها او نیست که از سکوها بالا رفته و مدال به گردنش آویخته است. همین حالا تیم ملی پر از جوانانی است که آینده‏ای درخشان دارند و می‏توانند از امثال حیدری و دبیر فراتر بروند. پس آنها کی باید خودشان را نشان بدهند؟ علیرضا حیدری سالها فرصت خودنمایی داشته و حالا یکسال به هر دلیلی از تیم ملی دور می‏ماند. دنیا که به آخر نمی‏رسد؟ مسابقات جهانی هر سال برگزار می‏شود والمپیک هم در راه است. او می‏تواند در مسابقات انتخابی آینده روی تشک بیاید و ثابت کند که بهترین است. مگر نمی‏تواند؟ شاید او از این می‏ترسد که جانشینانش که جوانتر هستند به مسابقات جهانی بروند و بدرخشند و او را کنار بزنند! آیا واقعا از همین می‏ترسد؟ اگر نه، اینهمه رنجنامه برای یکسال دوری از تیم ملی چرا نوشته می‏شود! اگر مصدومیت او آنقدر جدی بود که نمی‏توانست یکی دو سال کشتی بگیرد چه کار می‏کرد؟ رنجنامه علیرضا پر از واژه «پهلوان» است، اما او رسم پهلوانی را به جای نمی آورد. او راضی نیست یک جوان یک بار فرصت حضور در میادین بزرگ بین‏المللی را پیدا کند. او همه چیز را برای خودش می‏خواهد و این درحالی است که ادعا می‏کند قانونمدار است و به قانون احترام می‏گذارد. فدراسیون کشتی بعد از سالها به این نتیجه رسیده که مسابقات انتخابی را ملاک عضویت در تیم ملی قرار دهد، اما حیدری می‏خواهد که برای او استثنا قائل شوند. کجای این قانونمداری است؟ او تا کی می‏خواهد این رنجنامه‏ها را ادامه دهد؟