عمر قانونمداری در فدراسیون کشتی دیری نپایید و بالاخره رئیس تسلیم شد. آنها که از تصمیم و پافشاری فدراسیون روی مسئله مسابقات انتخابی خوشحال بودند، لبخند از روی صورتشان رفت چون باز هم فدراسیون کشتی برگشت سر جایش. اولش همانجایی که مصلحت‌اندیشی‌‌های دوستان، کارشناسان و پا در میانی ریش سفیدها به قانون ارجحیت داشت. بله، علیرضا حیدری دوباره به اردوی تیم ملی کشتی دعوت شد تا معلوم نباشد دفعه بعدی که بشود کشتی‌گیران را ملزم به شرکت در مسابقه انتخابی کرد، کی خواهد بود.
این تصمیم در نشست مشترک طالقانی، رفوگر و کاوه گرفته شد، البته کاوه تصمیم قطعی را به بعد از حضور حیدری در اردو و بررسی شرایط بدنی او موکول می‌کند: «پس از این که از وضعیت و میزان آمادگی وی مطلع شدیم، در خصوص حیدری تصمیم گیری می‌کنیم.»
و اگر حیدری هم اینقدر خوب بود که نظر مربیان جلب شد، آن وقت چه؟ طالقانی خبر از یک مسابقه انتخابی بین حیدری و رباط مرادی، نفر اول این وزن می‌دهد؛ کشتی که در تهران انجام خواهد شد.
خود علیرضا حیدری از وضعیت جسمانی خودش راضی است، حتی برای همه حریفان هم خط و نشان می‌کشد: «من حاضرم با 3 مدعی دیگر وزن 96 کیلوگرم کشتی انتخابی بگیرم یا به همراه مدعیان به تورنمنتی اعزام شوم. اگر آماده باشم و از سد حریفان عبور کنم، به عضویت تیم ملی درمی‌آیم، در غیر این صورت فرد برنده به مسابقات جهانی اعزام می‌شود که برای وی آرزوی موفقیت می‌کنم.»
او این تحریف قانون را حق مسلم خود می‌‌داند: «کشتی گرفتن من با سایر مدعیان حق طبیعی‌ام است که در چارچوب قانون قرار دارد و اگر کشتی‌گیری ناآماده باشد، شکست می‌خورد که تبعات آنهم متوجه کشتی گیر می‌شود. من تنها قصد دفاع از حق طبیعی خود را داشته‌ام تا در چارچوب قانون در مسابقات جهانی شرکت کنم.»
و یک جمله هم از حریفش علیرضا رباط مرادی: «کشتی گرفتن با حیدری برای من افتخار است، اما در جایگاهی قرار ندارم که بتوانم در این خصوص تصمیم‌گیری کنم. مطمئنا تصمیمی که کادر فنی می‌گیرد به صلاح کشتی است.» بنابراین او ترس و واهمه‌ای از مصاف با حیدری ندارد، اما این وسط تکلیف قانون چه خواهد شد؟ شاید حیدری بازگردد و مدال هم بگیرد، اما گمشده فدراسیون کشتی همچنان بر سر جای خود مانده است.