مسابقات شنا و شیرجه رده‏های سنی آسیا در حالی به پایان رسید که حدود 1200 ورزشکار از 32 کشور آسیایی در آن شرکت کرده بودند. سهم ایران از این مسابقات اما تنها 16 شناگر و شیرجه‏رو بود که اتفاقا نتایج خوبی به دست آوردند و حتی توانستند اولین طلای تاریخ شنای ایران را هم به دست آورند. با این حال اما جای تاسف دارد که یک کشور اسلامی که در آموزه‏های دینی آن توصیه‏های زیادی به فراگیری ورزش شنا شده است، چنین جایگاهی در شنای آسیا داشته باشد. البته ایران در این میان تنها نیست و سایر کشورهای اسلامی نیز نسبت به کشورهای غیراسلامی در ورزش شنا عقب هستند، اما اطلاعات و اخبار رسیده حاکی از آن است که این کشورها هم سرمایه‏گذاری های وسیعی روی شنا انجام داده‏اند که به طور قطع در آینده نتایج مثبتی خواهند گرفت.
شنا همانند ورزش‏هایی مثل دو و میدانی جزو ورزش‏های پرمدال المپیک است که می‏تواند هر کشوری را در رده‏بندی المپیک بالا بکشد. در همین مسابقات شنای رده‏های سنی آسیا در تایلند تیم 16 نفره شنا و شیرجه ایران، 13 مدال مختلف گرفت که آمار بدی نبود. در این میان 2 ورزشکار ایران هر کدام 3 مدال گرفتند که این می‏تواند تلنگری به مسئولان رده اول ورزش کشور باشد. این که به جای سرمایه‏گذاری گزاف روی ورزش‏هایی که در خوشبینانه‏ترین وضعیت یکی دو مدال را نصیب کشور می‏کنند، به ورزش‏هایی نظیر شنا اهمیت دهند تا در آینده وضعیت ایران نیز در رده‏بندی المپیک بهتر شود. شاید بتوان به جرات گفت در میان 32 کشور شرکت‏کننده، در مسابقات رده‏های سنی آسیا ایران تنها کشوری است که فدراسیون شنای آن مالکیت حتی یک استخر شنا را هم ندارد. وقتی ابتدایی‏ترین امکانات برای تمرین یعنی آب و استخر باکیفیت و استاندارد وجود ندارد و شناگران ایرانی نمی‏توانند حتی تمرینات منظم و مطلوبی داشته باشند، چطور می‏توان به قدرت‏های اول آسیا یا جهان نزدیک شد. تیم‏هایی نظیر ژاپن و چین با 2 تیم چند ده نفره مجزا در مسابقات شنای جهانی کانادا و آسیایی تایلند شرکت کردند، اما تیم ایران تنها 2 ورزشکار به مسابقات جهانی تایلند اعزام کرد و با یک تیم 16 نفره تمرینات منظم و با کیفیتی داشته باشد بلکه باید مدام در مسابقات مهم بین‏المللی شرکت کند تا بتواند روند رو به رشد خود را ادامه دهد. در اینجا اما کمترین توجه و سرمایه‏گذاری متعلق به چنین ورزش‏هایی است.
مسئولان ورزش کشور ترجیح می‏دهند به ورزش‏های پر سر و صدایی مثل فوتبال و کشتی اهمیت بدهند و هزینه‏های زیادی را صرف آنها کنند تا از نظر تبلیغاتی بهره بیشتری ببرند، در حالی که اگر یک سوم سرمایه‏گذاری‏هایی که برای ورزش‏های پرخرج مثل فوتبال، والیبال، کشتی و... انجام می‏شود به ورزش‏های پرمدال هم اختصاص پیدا کند، ورزش ایران می‏تواند جهش قابل توجهی داشته باشد. همین که بلیت‏های ورزش‏هایی نظیر دو و میدانی و شنا در المپیک پیش از سایر ورزش‏ها تمام می‏شود و علاقه‏مندان زیادی به ورزشگاه‏ها می‏آیند، اهمیت این ورزش‏ها را در المپیک نشان می‏دهد؛ اما ما هنوز خوابیم.