عجایب نامه – محمود همدانی – به کوشش جعفر مدرس صادقی-فیل جانوری ست عظیم، هندی. نخوتی دارد و عزیزالنفس بود و متکبر. و چون نظر کند، به ملکی ماند و در نظر وی نوعی بود از تامل و اندیشه. از یکی پرسیدند که "چیست که دو پا دارد و سه دست؟"
گفت: "فیل" یعنی بینی وی به جای دست است که به آن گیرد و زند و سنگ اندازد و خورد. آفریدگار قادر است که حرکات دست آدمی در بینی وی نهاده.
هندوان گویند که پیشانی وی عرق کند هر سال یک بار – عرق ستبر آید. بوی وی خوشتر از مشک و فیل به تکبر و لجوجی موصوف است.
گویند فیلبانی زخمی بر فیل زد و فیل را به درختی در بست و فیلبان بخفت. فیل شاخی از درخت بشکست و بیانداخت و بر فیلبان زد و بکشید بر خود و پای بر سینه وی نهاد و بکشت.