شیخ ابوسعید ابوالخیر با مریدی به راهی میرفت. زمستان بود و شیخ پابرهنه. مرید اراده کرد فوطه خود را دونیم کند و نیمی به شیخ بدهد. بعد پشیمان شد.
روزی از شیخ پرسید فرق میان وسوسه و الهام چیست؟ شیخ گفت الهام آن بود که نیمی از فوطه خود را به پای من بپیچی، وسوسه آن بود که بعد منصرف شدی.