«مشاهیر جهان»-برای فکر کردن و اندیشه نمودن، مردان بزرگ و مشهور تاریخ جهان عاداتی ذکر می‌کنند و مثلا می‌گویند که دموستین خطیب و سخن‌پرداز شهیر روم روزها و ماه‌های متوالی خود را در زیرزمین محبوس ساخت تا رمز سخنوری و نکته گویی و تسلسل فکر به هنگام ایراد خطابه را دریافت و در احوالات سقراط حکیم نوشته‌اند که گاهی مردم روم وی را در معبری می دیدند که ایستاده و به نقطه ای خیره شده است.
این خیرگی و یک نواخت نگاه کردن سقراط چنان شدید بود که بعضی آن را به جنون یا مرگ موقت تعبیر می‌کردند. در چنین لحظاتی هیچ حادثه یا هیاهویی نمی توانست حکیم گرانمایه جهان را به خود آورد و رشته افکار بلندش را بگسلد.
از قول هوفمان آهنگساز بزرگ آلمانی نوشته‌اند که وی گفته است: هنگامی که می‌خواهم آهنگ جدیدی بسازم پشت پیانو قرار می‌گیرم، چشم‌هایم را می‌بندم و آنگاه آنچه را که می‌شنوم می‌نوازم.
فیلسوف بزرگ یونان ذیمقراطیس از بس به بستن چشم در موقع اندیشه عادت داشت در احوالاتش آمده است که برای اوج به کمال تفکر، خود را کور کرد.
لئوناردو داوینچی موقع فکر کردن به گوشه ای خیره می‌شد ولی هنگامی که به یک موضوع مشکل فکری برمی‌خورد، عادت داشت که در توده خاکستر خیره شود تا راه حل آن را پیدا کند.