رحمان رضایی که برای استراحت و دیدار خانواده به ایران سفر کرده بود، پس از 5 روزاقامت در تهران مجددا به ایتالیا بازگشت، بازیکن تیم مسینا ایتالیا در مورد وضعیت این تیم ایتالیایی، رقابت در کالچو و تیم ملی فوتبال کشورمان مطالبی را عنوان کرد:

من رکورد دارم
قراردادم با مسینا تا سال 2007 است، اما طبق شرایط قید شده در قرارداد در صورتی که بخواهم می‌توانم در پایان فصل بدون هیچ مانعی از این تیم جدا شوم. در ابتدای فصل تیم سمپدوریا با جدیت خواهان من بود، چرا که من و مربی این تیم شناخت کافی از یکدیگر داشتیم، اما با دخالت یکی از مدیران اطراف تیم این انتقال منتفی شد، ضمن آن که پیشنهادهایی از لاتزیو، کیه‌وو و اودینزه نیز داشتم.
من در حال حاضر بیشترین زمان حضور در بازی‌های کالچو را دارا هستم و این برای یک مدافع که با خطر مصدومیت و محرومیت رو به رو است، عملکرد قابل قبولی به حساب می‌آید. در هر صورت بازی در اروپا آسان نیست، جلب نظر مربی و حضور پیوسته در ترکیب تیم اهمیت بسیاری دارد. من به حاشیه‌ علاقه‌ای ندارم، در حال حاضر بیشتر بازیکنان مسینا با یکدیگر یا با مربی، مدیران و داوران مشکل دارند، اما من کم حاشیه‌ترین بازیکن این تیم هستم.

فوتبال ایتالیا را دوست دارم
فوتبال ایتالیا خارج از قواعد کلاسیک و سخت، بر مبنای خلاقیت است و به دلیل تنوع بسیار آن ترجیح می‌دهم که به فوتبالم در ایتالیا ادامه دهم و تنها در صورتی که شرایط واقعا ایده‌آلی از سوی یک تیم اروپایی دیگر مطرح شود، حاضر به ترک ایتالیا هستم.
البته مافیا در فوتبال ایتالیا بسیار قدرتمند است، اما در این فصل چنین مسائلی کاهش یافته اما همچنان اشتباهات فاحش داوری به سود تیم‌هایی چون یوونتوس و به ضرر سایر تیم‌ها ادامه دارد.موازنه‌ قدرت در میان تیم‌های ایتالیایی به گونه‌ای است که تیم‌های معمولی به هیچ عنوان در برابر تیم‌های بزرگ شانسی را برای خود قائل نمی‌شوند، در حال حاضر یوونتوس، میلان و اینتر جزو قدرت‌های اول فوتبال اروپا هستند و سایر تیم‌ها به هیچوجه امتیازاتشان را با آنها نمی‌سنجد.

به تیم ایران خوشبینم
حریفان ایران تیم‌های خوب و قدرتمندی هستند، آنگولا تیم ناشناخته‌ای است؛ بی‌تردید تیمی که نیجریه را حذف کرده، حریف آسانی نخواهد بود. مکزیک یکی از تیم‌های با کلاس آمریکای لاتین است که از نظر تکنیک، حفظ توپ قوی و کارهای تاکتیکی، فوتبال غنی دارد و یکی از رقیبان جدی ما خواهد بود، اما بی‌تردید دشوارترین حریف ایران، تیم ملی پرتغال است، بیشتر نفرات این تیم در بهترین تیم‌های اروپایی حضور دارند و اسکولاری مربی آنها نیز از نظر تاکتیکی، فنی و همچنین هوش در سطح بسیار بالایی قرار دارد. با این وجود، به عنوان یکی از بازیکنان تیم ملی ایران که از این تیم به خوبی شناخت دارم به صعود کشورمان از این گروه بسیار خوشبین هستم.

زمان‌هایی که از دست رفت
از دیدار برابر بحرین در خرداد ماه که صعود ایران به جام جهانی قطعی شد، تا امروز تنها صحبت کرده‌ایم و هیچ اقدام خاصی انجام نداده‌ایم، متاسفانه زمان زیادی را از دست داده‌ایم اما از فرصت باقی مانده باید نهایت استفاده را ببریم تا تیم ملی بهتر خود را بشناسد و بازیکنان تا زمان جام جهانی به نهایت هماهنگی و شناخت دست یابند. در صورتی که به دلیل مسائل مختلف برای دیدار با تیم‌های اروپایی دچار مشکل هستیم، می‌توانیم حریفان تدارکاتی خود را از کشورهای آمریکای جنوبی انتخاب کنیم و تصور نمی‌کنم تیم‌هایی چون اروگوئه، پاراگوئه و اکوادور مشکلی برای دیدار با ایران داشته باشند، حتی با ایجاد زمینه‌های مالی می‌توانیم با تیم‌های بزرگی چون آرژانتین دیدار کنیم.

تعویض برانکو بزرگترین اشتباه است
تعویض سرمربی تیم ملی در زمان فعلی بزرگترین اشتباهی است که امکان دارد رخ دهد، چرا که برانکو مدت 4 سال در کنار تیم ملی ایران بوده و تمامی شرایط روحی، وضعیت فیزیکی و توانایی‌های بازیکنان را می‌داند، در حالی که هر مربی دیگری در شرایط فعلی هدایت تیم ملی را به دست گیرد نمی‌تواند چنین ارتباطی را با تیم برقرار کند، بنابراین با توجه به روابط عاطفی و شناختی که میان برانکو و بازیکنان وجود دارد، نباید تغییری در سرمربیگری تیم ملی رخ دهد.