هفدهم دی ماه روز فراق مردی است که پس از گذشت 38 سال همگان هنوز هم با شنیدن نام او ناخودآگاه واژه‌‏هایی نظیر مردانگی و جوانمردی را در ذهن خود تداعی شده، می‌‏بینند. شاید ساعت‌ها قلم فرسایی در مورد این ابر مرد تاریخ ورزش ایران هم نتواند واقعیت جهان پهلوان غلامرضا تختی را به شکلی مطلوب بیان کند.
جلال آل احمد در مورد غلامرضا تختی می‌گوید: «او پوریای ولی نبود. او هیچکس نبود، او خودش بود. بگذار دیگران را به نام او و با حضور او بسنجیم. او مبنا و معنای آزادگی است ... و هرگز به طبقه خود پشت نکرد».
غلامرضا تختی پنجم شهریورماه 1309 شمسی در محله خانی آباد تهران دیده به جهان گشود.
تختی در یک خانواده متوسط زندگی خود را آغاز کرد و تا زمانی که در قید حیات بود، هیچ‌‏گاه از قشر مستضعف جامعه غافل نشد و همین خصلت بزرگ انسانی وی در کنار سایر سجایایی اخلاقی باعث شد که مردم ایران لقب برازنده‌‏ای به نام "جهان پهلوان" را دو دستی به وی تقدیم کنند.غلامرضا برای نخستین بار در سال 1329 یعنی در سن 20 سالگی به باشگاه پولاد رفت و به دلیل علاقه وافری که به کشتی داشت ،مورد توجه مدیر باشگاه پولاد «حسین رضی» قرار گرفت.او با پشتکاری مثال زدنی تمرینات خود را با وجود فراز و نشیب‌های زندگی شخصی اش انجام داد تا برای اولین بار در سال 1330 در وزن 79 کیلوگرم به عضویت تیم ملی دربیاید. تختی در اولین حضور خود در رقابت‌های جهانی در سال 1951 در هلسینکی فنلاند با وجود این که 21 سال داشت به فینال این مسابقات راه یافت و در دیدار فینال مغلوب "حیدر ظفر"از ترکیه شد تا اولین حضور خود رابا کسب یک مدال نقره جهانی جشن بگیرد. تختی یک سال بعد در رقابت‌‏های المپیک هلسینکی توانست انتقام این شکست را بگیرد و این بار در دیدار فینال المپیک هلسینکی در برابر "کویدرزه" از شوروی سابق مغلوب شود تا یک نشان نقره ارزشمند دیگر را برای کشورمان کسب کند.
تختی در المپیک 1956 ملبورن با غلبه بر حریفانی از کشورهای شوروی، آمریکا، ژاپن ، آفریقای جنوبی ، کانادا و استرالیا موفق شد به آرزوی بزرگ هر ورزشگاه یعنی کسب مدال طلای المپیک نائل آید.
اسطوره ورزش ایران در بازگشت از بازی‌‏های المپیک ملبورن کسب مدال طلای این رقابت‌ها را وظیفه خود عنوان کرده و در مصاحبه با یکی از جراید ورزشی تصریح کرده بود: "من همیشه پیش خود فکر می‌کردم که در قبال مردم ایران تعهد وجدانی دارم. باور کنید از برد و باخت نمی‌ترسیدم ولی می‌خواستم آنچه را که مردم در انتظار آن هستند به آنها بدهم ...منتظر بودند که من با مدال طلا به مهرآباد وارد شوم به این دلیل گرفتن مدال طلا برای من وظیفه‌ای شده بود و هرگز این وظیفه را فراموش نکرده و خوشبختم با مساعدت تمام مردم ایران موفق شدم آن را طبق دلخواه آنها انجام دهم."
ابرمرد دیار رستم دستان در چهارمین دوره مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان در تهران 1959 کشتی گیران کشورهای مجارستان ، لهستان ، فرانسه، بلغارستان و ترکیه را با ضربه فنی مغلوب کرد و تنها کشتی گیری که در این مسابقات با امتیاز مغلوب غلامرضا تختی شد "کولایف" کشتی گیر شوروی بود. بدین ترتیب تختی در این مسابقات به کسب سومین نشان طلای جهان خود نائل آمد.تختی در سومین حضورش در بازی‌‏های المپیک این بار در رم به مصاف حریفانش رفت و در مسابقه فینال مغلوب "عصمت آتلی" از ترکیه شد و یک بار دیگر نشان نقره را تصاحب کرد و در مسابقات 1961 یوکوهاما در ژاپن یک بار دیگر بر سکوی نخست تکیه کرد.تختی طی 4 دوره حضور در بازی‌های المپیک، 24 بار به مصاف حریفان خود رفت و حاصل این حضور 20 پیروزی یک تساوی و تنها 3 شکست بود. تاریخ ورزش ایران مدال آوران زیادی داشته است ولی این قهرمانان هیچ گاه همانند تختی نتوانستند دل‌‏ها را تسخیر کنند . 38 سال پس از درگذشت این مرد هنوز هم نسلی که تنها در کتاب‌ها و نشریات با تختی آشنا شده است او را یک اسطوره می‌داند؛ تختی را صفحات تاریخ به خاطر انسانیت دوست دارند.
42 سال پیش هنگامی که حادثه تلخ زلزله بویین زهرا رخ داد، غلامرضا تختی دست یاری به سوی مردم دراز کرد و مردم عاشقانه به این ابر مرد اعتماد کردند و تختی به عنوان یک الگوی واقعی، مقادیر زیادی کمک برای مردم زلزله زده بویین زهرا جمع آوری کرد. زلزله زدگان بویین زهرا جوانمردی و فتوت" آقاتختی" را از یاد نخواهند برد، آنگاه که او درکوچه و پس کوچه‌های تهران راه افتاد تا برای مصیبت دیدگان اعانه جمع آوری کند. می‌گویند تختی درمیدان توپخانه ایستاد و سرش را پایین انداخت تا آنان که می‌خواهند به زلزله زدگان کمک کنند از بابت میزان کمک خود چشمشان به چشم آقا تختی نیفتد و در مضیقه قرار نگیرند.