مراودات دوستانه
اوضاع همچنان مبهم و نامعین است. موقعیت زمانی آخر سال، محرم، تغییرات مدیریتی و حضور هیات بررسی و برخی عوامل ریز و جانبی دیگر دست به دست هم دادهاند تا «سکوت» را در عرصه موسیقی تقویت کنند.
اما در این شرایط که تقریبا قاطبه اهل موسیقی مات و مبهوت هستند وزیر ارشاد بار دیگر با تاکید بر حمایت از موسیقی «فاخر» وعده داد تا اوضاع موسیقی را بهبود بخشد.
صفار هرندی گفت که در پاسخ به اعتراض و دغدغه خود موسیقیدانان ارزشمند که میخواهند موسیقی فاخر حمایت شود ما وارد عمل میشویم. از آنجا که ایشان از نخستین روز مسئولیتش در وزارت ارشاد تاکنون با هیچ موسیقیدانی ملاقات رسمی و علنی نداشته است، احتمالا از طریق پیغام یا مکاتبات و مراودات دوستانه از حال دل آنها مطلع گشته و چنین گفته است. در هر حال اولین شرط تهیه و تولید موسیقی فاخر وجود و حضور موسیقیدان و هنرمندان فاخر است که این «وجود» فعلا در بلاتکلیفی و کم توجهی روز افزون قابلیت تولید موسیقی فاخرش تحلیل میرود.
رد کردن
صحبتهای جناب معاون هنری نیز در این زمینه شنیدنیتر و دلگرمکنندهتر است.
ایشان نوید ساخت سالن 4 هزار نفری را در خیابان شهید بهشتی تهران داده است. همان جایی که قبلا کلنگ افتتاحش را در زمان وزیر سابق ارشاد به زمین خورد. یادتان که هست کدام افتتاح را میگوییم؟
همان مجموعه فرهنگی فارابی که تقریبا 20 – 10 نفر کلنگ افتتاحیهاش بر زمین زدند و ما در همین صفحه نوشتیم که زیرزمین مجموعه فرهنگی آماده شد! به هر حال جناب ایمانی خوشخو در ادامه درخصوص استقرار هیات بازرسی در دفتر موسیقی و بقیه جاهای مرتبط گفته که «... فکر نمیکنم مشکل خاصی وجود داشته باشد.»
وی در ادامه در مورد اعتراض برخی اعضای شورای سیاستگذاری موسیقی و استعفای سخنگوی این شورا هم همه مشکلات و حرف و حدیثهای مطرح را رد کرده و گفته: «این شورا هفتهای یک بار جلسه دارد و ما محدودیتی برای آن نداریم و تصمیماتش را اجرا میکنیم.»
ایمانی حذف نام بانوان هنرمند در فهرست تجلیل شوندگان جشنواره موسیقی فجر را هم بشدت رد کرده و گفته «از ابتدا چنین قراری نبود. چون جشنوارهای مخصوص بانوان درطول سال برگزار میشود.»
او محدودیت اجرای کنسرت برای خانمها را هم رد کرد. ایمانی در ادامه گفته که اعتقادی هم به رکود اجرای کنسرت نداشته و عدم صدور مجوزهای لازم از سوی ارشاد را هم رد کرده است.
شما با خواندن این مصاحبه که در خبرگزاری میراث فرهنگی آمده بسیار احساس خو بی پیدا میکنید و به آینده موسیقی کشور سخت خوشبین و امیدوار میشوید.
قطعا تمامی مشکلات موسیقی کشور توهمی بیش نبوده و نیست و شما هم نباید به دلتان بد بیاورید. هر چه باشد ما که به اندازه این مقام مسئول از اوضاع مطلع نیستیم. اگر قبول دارید میتوانید رد کنید، به همین سادگی.
قطب دراویش صاحب نفس
درویش امیر حیاتی، قطب نوازندگان تنبور و دراویش صاحب نفس منطقه غرب در سن 84 سالگی درگذشت. بیش از 40 سال است که طنین گرم صدایش در اجرای قطعه معروف «علی گویم و علی جویم» گوشنواز مخاطبان شیفته حضرت امیر (ع) است. بسیاری از تنبورنوازان برجسته کشور از زندهیاد سیدخلیل تا کیخسرو پورناظری و مرادی و دیگران از او تاثیر گرفته بودند. خدایش بیامرزاد.
یک نکته یک توصیه
چند ماهی بیشتر به برگزاری جام جهانی فوتبال نمانده است. این رویداد مناسبت خوبی است برای تهیه کنندگان، شرکتهای تولید آثار صوتی و هنرمندان عرصه موسیقی تا برای ارائه اثری شایسته وارد عمل شوند. در دورههای پیشین هم گروههای مطرح جهانی به همین مناسبت آثاری را ساختهاند که بعضا جاودانه شده است
به هرحال گویا مسئولان ایرانی هم برای جام جهانی فوتبال 2006 تدارکی برای ساخت موسیقی دیدهاند. از همین حالا پیش بینی میکنیم که کار ارزشمندی صورت نخواهد گرفت مگر این که مسئولان محترم با کنار گذاشتن روابط و سلیقههای شخصی و دیگر موارد منفی به اهل این کار مراجعه کنند و آثاری را در شأن فرهنگ و هنر کشور بسازند.
در شماره اخیر فصلنامه موسیقی ماهور گفتوگوی مفصلی با حسین علیزاده و داریوش طلایی به چاپ رسیده است. به همه اهالی موسیقی، پژوهشگران، مسئولان و علاقهمندان توصیه میکنیم اگر آب در دست دارند زود بخورند و بعد این مصاحبه را بخوانند. واقعا این مطلب حاوی مطالب آموزنده و راهگشایی است که اگر گوش شنوایی باشد و محلی برای اجرا پیدا کند، قطعا در آینده موسیقی کشور تاثیرات مثبتی بر جای میگذارد
.
در بخشی از پاسخهای حسین علیزاده در مورد هنر دولتی و غیردولتی و مزایا و مضرات آن چنین آمده است:
«... سم اصلی در موسیقی ایرانی شکل دولتیاش است. الان موسیقی در ایران دولتی است. مگر به ندرت اشخاصی که هنرمندند و استقلال هنری دارند دولتی فکر نکنند و در ارگانها نباشد، وگرنه بقیه که هستند یک معیارهای دولتی در همین شوراها ساختهاند که با آن معیارها موسیقیها را میسنجند. اما نتیجهاش این موسیقیای است که الان در دانشگاهها و رادیو و تلویزیون جریان دارد .این یک مرضی است که باید تمام کسانی که دلسوز موسیقیاند و بخصوص خانه موسیقی به فکر درمان آن باشند. خانه موسیقی برای این تشکیل شد که یک جریان مستقل و صنفی باشد. خب ... خیلی آدمها هم در آن زحمت کشیدند. از حق نباید بگذریم. ولی واقعا خانه موسیقی دولتی فکر نمیکند؟ خانه موسیقی دنبال این نیست که همه چیز مجاز باشد؟»
یک اتفاق
چهارمین جلسه مجمع عمومی خوانندگان موسیقی ایرانی امروز در سالن رودکی تشکیل میشود. در این دوره خوانندگان مطرحی چون صدیف، صالح عظیمی، ناصح پور و.. ثبت نام کردهاند. اگر جلسه امروز به نصاب لازم برسد باید منتظر یک اتفاق در این کانون باشیم.
ماجرای مشکل چکهای بی محل اهدایی به برگزیدگان و تجلیل شوندگان جشنواره موسیقی فجر همچنان پابرجاست. آنها که چکها را پس دادهاند تا با 2 امضا بازپس بگیرند، دستشان خالی است و کسی هم پاسخگو نیست. البته ما قویا وجود این مشکل را رد میکنیم.
انتخاب راه
واقعا آدم دلش برای این خانه موسیقی کباب میشود. از هر دو طرف گیره؛ هم دولت و هم هنرمندانی که همه امید و آرزویشان حمایت خانه موسیقی از منافع آنهاست. از این طرف انگ دولتی بودن و هوای منافع دولت و دولتمردان را داشتن را میخورند و از طرف دیگر کسی آنها را تحویل نمیگیرد! به همین دلیل خانه موسیقی نه دولتی دولتی است و نه از حقوق هنرمندان دفاع میکند.
ولی خانه موسیقی بالاخره باید راهش را انتخاب کند. انتخاب این راه لزوم حذف منافعی از دو طرف نیست. رسیدن به سطحی از تعامل که منافع فرهنگی کشور را دربربگیرد، از اهدافی است که هم دولت و هم هنرمندان خواستار آنند. البته رسیدن به این درجه، مستلزم درایت و مدیریت طرفین به ویژه مسئولان فرهنگی است که به نظر میرسد تاکنون کمی در این زمینه سهوا یا عمدا تعلل کردهاند. در هر حال انتخاب با خانه است و تبعاتش با مسئولان.
| 