«هزار و یک حکایت»-انوشیروان را معلمی بود که در ایام صفر به تعلیم و تربیت او قیام نمودی. روزی معلم بدون تقصیر او را آزار کرد. انوشیروان از این معنی به غایت خشمگین بود و در خاطر خود داشت تا وقتی که به مرتبه سلطنت و پادشاهی رسید.
روزی آن معلم را به حضور طلبیده از او پرسید در ایامی که به تعلیم من قیام داشتی چه چیزی تو را بر آن داشت که روزی مرا بی‌گناه مورد آزار ساختی و به سیاست و عقوبتم فرمان دادی؟
گفت: ای ملک چون امید آن داشتم که بعد از پدر به رتبه شاهی رسی خواستم که تو را طعم ظلم بچشانم تا در ایام سلطنت به ظلم اقدام ننمایی و شیوه عدل و شفقت به مردم سلوک داری.
کسری چون این سخن بشنید او را تحسین بسیار فرموده و خلعت و نعمتش ارزانی داشت.