قرار بود بازی‌های روز شنبه گره قهرمانی را باز کند. امیر قلعه‌نویی سرمربی استقلال قبل از مسابقه گفته بود تیم برنده 90 درصد راه را رفته است. بله، تیم اول و سوم جدول دربی کوچک اما مهمی را برگزار کردند. استقلال ـ سایپا. اما چند کیلومتر آن طرف تر یعنی در استادیوم شهید دستگردی پاس هم اتفاقات عجیب و غریبی در حال شکل‌گیری بود.
اما اول بازیکنان بازی استادیوم آزادی را بخوانید.
استقلال: رحمتی، فکری، صادقی، قربانی، نیکبخت، امیرآبادی (مجیدی 74)، کاظمی، جباری، طالب‌نسب (منصوریان 78)، اکبرپور، عنایتی
سایپا: احمدی، معمار، ایوبی، حسینی، خلیلی، برجلو، صادقی، عباسفر، ابراهیمیان (وزیری 53)، آشنایی (غلام‌نژاد 62)، ارزانی
استقلال با دستور هجوم شروع کرد. ادامه داد و تمام کرد. از استادیوم پاس خبر رسید که فولاد، یک گل زده. استقلال خوشحالتر از قبل و با آرامش حمله می‌کرد. جباری دقیقه 10 کاشته را به تیر کوبید. 6 دقیقه بعد نوبت اکبرپور بود تا باز هم به تیر بزند. اما انگار قرار بود استقلال تمام آرزوهایش را روی سروکله تیر دروازه خالی کند. همان 2 بازیکن 2 بار دیگر هم به تیر کوبیدند تا در آمار این کار به عدد عجیب و غریب 4 برسند.
همزمان خبرهای ناخوشایند بود که ورزشگاه پاس می‌رسید. پاسی‌ها گل تساوی را توسط منیعی زدند بعد بیاتی‌نیا آنها را جلو انداخت و بالاخره خراج میرزاپور و پنالتی که منیعی به گل تبدیل کرد شیرازه فولاد را از بین برد. استقلال در تمام طول مسابقه برتری خود را به تیم سوم لیگ دیکته کرد اما چه فایده که برای رسیدن به گل عطش تماشاچیان هرگز فروکش نکرد. جباری، طالب‌نسب، اکبرپور و عنایتی هرکدام بارها و بارها موقعیت‌های فراوانی را از دست دادند و سایپایی که چشم به ضدحملات داشت هم هرگز به طور جدی نتوانست دور دروازه حریف خودی نشان دهد.
استقلال آتش بود و سایپا آب و پاس هر لحظه با قهرمان فصل پیش ایران بیشتر و بیشتر خود را به استقلال نزدیک کرد آنها با گل‌های دیگری توسط رحمتی، نصرتی، می‌داوودی و شکوری با برد باورنکردنی 7 بر یک فولاد را درهم کوبیدند.
نگرانی بزرگ و همیشگی باز هم بعد از کشیدن سوت پایان بازی توسط داور اردوگاه آبی‌ها را فراگرفت. با نزدیک شدن به هفته‌های پایانی اقتدار استقلال در صدر به خطر می‌افتد و حالا پاس در اختلاف 2 امتیازی آنها ایستاده و منتظر یک لغزش بسیار کوچک است. آنها تجربه از دست دادن قهرمانی را در هفته‌های پایانی قبلا هم انجام داده‌اند و حالا ترس از تکرار این تجربه ضربان قلبشان را به حداکثر رسانده است. چند هفته دیگر باید صبر کرد.