«یا ابوالفضل» این همان ذکر مقدسی بود که سالن وزنه برداری شهر سیدنی را لرزاند و پس از آن سنگین‏ترین وزنه تمام تاریخ روی سر بشری به نام حسین رضازاده رفت.

آنها که تیم را همراهی می کردند شهادت می دهند که همانجا بسیاری از خارجی های حاضر در مسابقات درمورد ذکری که رضازاده بر زبان جاری کرد سئوال کردند. ماجرای این توسل و حسین رضازاده بعد از آن به عنوان یکی از عادات حسنه او تبدیل شد تا آنجا که حتی نام تنها پسرش را هم ابوالفضل گذاشت تا ارادت و علاقه خود را به خاندان امامت ثابت کرده باشد. رضازاده در سال پیش در مسابقات جام جهانی در حالی که تمام توجهات را به خود معطوف کرده بود پیراهنی مشکی رنگ پوشید و اینبار این نام مبارک را بر روی سینه اش نوشت تا باز هم بتواند به این بهانه زوربازوانش را دوچندان کند. همین اتفاق افتاد. او ذکر معروفش را گفت، فولادهای سنگین را بالای سر برد و اینبار قبل از پایین آمدن از روی صحنه با بوسیدن این نام روی پیراهنش از او به خاطر مددش تشکر کرد و نقش پیامبر ارزش های فرهنگی – دینی ایران را در میادین بین المللی به نحو احسن انجام داد.

گویا وقتی رضازاده ساکش را برای المپیک می بسته باز هم همان پیراهن مشکی رنگ را با همان نام متبرک که بر روی آن حک شده در چمدانش قرار داده تا باز هم روی صحنه المپیک آتن آن را برتن ند و باز هم دنیا را با اعتقادات ما آشنا کند. اما این وسط یک مشکل وجود دارد و آن اینکه پوشیدن لباس هایی همراه با نوشته در مسابقات المپیک با اشکال مواجه است چون قوانین این مسابقات می گوید هر شعاری از هر نوع حتی مذهبی در بازی های المپیک ممنوع است چرا این نوشته ها هم ممکن است تبلیغ مذهبی محسوب شود و المپیک جایی است که هر شخصی با هر ملیتی و با هر مذهبی رقابت ورزشی می کند. حتی اگر این موضوع به واقعیت بیانجامد و برگزار کنندگان المپیک او را از پوشیدن آن لباس مقدس منع کنند باز هم جاری شدن این نام بر روی لبان قویترین مرد جهان هنگام بلندکردن وزنه، همان اثر را برای ما و خود او خواهد داشت. کاری که خودش هم آن را تایید می کند. «بله، گویا آن پیراهن را نمی توانم بپوشم و چیزی جز پرچم نمی تواند روی لباس باشد. البته من هم همین یک دست لباس را آوردم اینجا و حالا باید دنبال لباس باشم! اما مهم نیست. «یا ابوالفضل» را فریاد می زنم.»