 شبی همسرم و من در یک رستوران مشغول غذا خوردن بودیم.
متوجه دو زوج شدیم که نزدیک میز ما بودند.
در یک طرف زوجی نشسته بودند که آشکار بود عاشق یک دیگرند. فکری می کنید وقتی که یکی از آن ها مشغول حرف زدن بود، آن دیگری چه می کرد؟
گوش می کرد، لبخند می زد و همه توجهش به او بود. غذا خوردنشان مدت زیادی طول کشید. اما فکر می کنم که اگر حتی هیچ غذایی هم به آن ها نمی دادند، شکایتی نمی کردند.
در طرف دیگر، زوجی قرار داشتند که آشکار بود از یک دیگر بیزارند.
آن ها چیزی برای گفتن نداشتن و حتی به یک دیگر هم نگاه نمی کردند. آن ها طوری رفتار می کردند که گویی تنها به این دلیل با هم هستند که فرد دیگری را پیدا نکرده اند تا با هم شام بخورند.
من به همسرم گفتم که این رابطه زناشویی مرده است، فقط کسی به خودش زحمت نمی دهد آن را دفن کند.
یقینا شما هم از این صحنه ها دیده اید.
سوال این جاست
چگونه می شود از آن عشق و علاقه و اشتیاق به صحبت کردن با یک دیگر، به جایی رسید که حرفی برای گفتن نداشته باشیم؟
در ابتدای رابطه ها فرکانسی وجود دارد که ما رو صرفا به کارهای درست و مثبت یک دیگر توجه می ده. به طور حتم ضرب المثل " عشق کور است " را شنیده اید.
معنای این ضرب المثل چیست؟
معنایش این است که وقتی عاشق می شویم، ابتدا تنها مثبت ها را می بینیم.
بنابر این هنگامی که رابطه عاشقانه آغاز می شود، رابطه به طور کامل بر مثبت تاکید دارد و هیچ توجهی به منفی نمی شود یا آن را بی اهمیت می داند.
در این لحظه همه چیز شیرین است و این ادامه دارد تا به ازدواج ختم شود.
با شروع زندگی مشترک، به تدریج چیزی هایی در شریک زندگی تان می بینید که می پندارید در ابتدا گرفتار یک عشق کور بوده اید و خیلی زود این توجه هات بر آن رفتارها متمرکز می شود. حتی اگر شریک شما تلاش کند خودش را تغییر دهد، شما متوجه نمی شوید و اگر هم بشوید پیشرفت او را در تغییر رفتارش تشویق نمی کنید. شروع می کنید به مشاجره، تا جایی که حتی به خاطر چیزهای کوچک و بی اهمیت سر هم داد می کشید. آخرین مرحله پاره شدن رابطه عاشقانه، زمانی است که هر چند شما کار مورد علاقه شریک زندگی تان را انجام می دهی، ولی او باز هم بر سرت داد می کشد که " به اندازه کافی تلاش نکرده ای " یا این که می گوید:
تو باید از من می پرسیدی.
تو باید فلان کار را فلان روز انجام می دادی.
تو باید ...
تو باید...
این یک رابطه دردنانک است و الگوی این نوع رفتار هم در جامعه ما نبز متاسفانه بسیار رایج است.
این جا می بایست پرسشی مهم را از خودمان بکنیم که نه تنها در رابطه عاشقانه، بلکه در باره رابطه با فرزندانمان، رییسمان، همکارانمان، دوستانمان و ... مطرح است.
پرسش این است که، آیا مایل به ادامه این رابطه هستیم؟
اگر جواب این است که سعی برآن داریم، باید گفت که سعی کردن، طفره رفتن از انجام دادن کار است.
ما همیشه با مردمی سر و کار داریم که به دنبال مشاوره خانوادگی هستند. وقتی که از آن ها سوال می شود، چرا مشاوره می خواهید، آن ها می گویند:
دارند سعی می کنند رابطه شان را بهبود بخشند. به این گونه افراد باید گفت که بهتر است پولتان را پس انداز کنید.
تا زمانی که دو طرف متعهد به بهبود رابطه شان نشده اند، مشاوره خانوادگی هرگز موفق نمی شود. اگر یکی از دو طرف یا هر دو بر سر موضع خود باشند یا به عبارت دگیر " درحال سعی کردن" باشند، یعنی هیچ کدام نسبت به بهبود رابطه متعهد و صادق نیستند و رابطه هنوز زیر سوال است.
هرگاه برای بهبود رابطه تعهد ایجاد شد، شما دیگر نگران نیستید که، اگر چیزی بگویید همه چیز را خراب خواهید کرد، بلکه آماده اید، هر مشکل یا موردی را بپذیرید. | 
آیا مایل به ادامه این رابطه هستیم؟
