 اوقات فراغت به تابستان محدود نميشود و نياز به فراغت نيز اختصاص به دانشآموزان ندارد.
با وجود اين در ايران بحث اوقات فراغت فقط در تابستان و همزمان با تعطيلات دانشآموزان داغ ميشود. اين مسئله خود نشان دهنده طرز تلقي و نوع نگرش مسئولان نسبت به فراغت در ايران است.
در ايران فراغت موضوعي كماهميت و ثانوي تلقي ميشود، كه اختصاص به كودكان دارد و به همين دليل نيز چندان جدي گرفته نميشود.
در لايههاي عميقتر چنين نگرشي، سرگرمي، تفريح و حتي شادي معادل بيمسئوليتي، لااباليگري، ولنگاري و بطالت است؛ اين درحالي است كه بسياري از جامعهشناسان و صاحبنظران ،تمدن را محصول لحظات فراغت بشر ميدانند؛ اوقاتي كه انسان فارغ از هر نوع فشار و اجبار با ابتكار، نوآوري و خلاقيت خود توانسته به خود شكوفايي برسد.
نگرش منفي به فراغت در بين مسئولان و برنامهريزان كشور موجب كاهش اعتبارات و سرمايهگذاري در اين بخش، شكل نگرفتن صنايع فراغتي و بيرونقي بازار عرضه خدمات و امكانات فراغتي است.
كماهميتي و نگرش منفي به فراغت در ايران در حالي است كه ما در بين كشورهاي جهان بالاترين زمان تعطيلات و فراغت را داريم و ميزان آن پس از انقلاب پيوسته در حال افزايش بوده است؛ بهطوريكه در سال 57 كشور ما تنها 16 روز تعطيلات رسمي داشت اما پس از انقلاب به 25 روز افزايش يافت.
در حال حاضر با احتساب جمعهها سالانه 136روز در ايران تعطيل است؛ اين در حالي است كه ميانگين تعطيلات در جهان110روز است. اما ميزان تعطيلات براي نوجوانان و جوانان دانشآموز از اين ميزان هم فراتر ميرود و با منظور كردن 3ماه تعطيلات تابستاني به 205روز ميرسد.
چنانچه نگرش منفي به فراغت و بيرونقي صنايع فراغتي را در كنار افزايش فوقالعاده روزهاي فراغت و تعطيل قرار دهيم بهنوعي پارادوكس، سردرگمي، بلاتكليفي ميرسيم كه خود را به شكل رفتارهاي عصبي و پرتنش، اضطراب، افسردگي و بطالت و بزهكاري نشان ميدهد.
روند روبه افزايش گرايش به مواد مخدر و روانگردانها در جامعه با وجود مبارزه گسترده با قاچاقچيان، دستگيري، زندان و حتي اعدام آنها و نيز كشف و انهدام هرساله دهها تن موادمخدر ميتواند تنها يكي از پيامدهاي بيبرنامگي و جدي نگرفتن اوقات فراغت باشد.
در نبود فضا و امكانات فراغتي مناسب، متنوع و ارزان براي بازي، تفريح و شادي طبيعي است كه اين نياز سركوب شده خود را بهشكلي ناهنجار بروز دهد.
پناه بردن به صورتهاي منفعل تفريح و شادي و مخدرات خلسهآور و روانگردانها بهعنوان قرصهاي شاديآور يا آدامسهاي نشاط نتيجه مستقيم و غيرمستقيم فقدان برنامهها و امكانات فراغتي و فضاي طبيعي شادي و نشاط در جامعه است اما متأسفانه كمتر مسئول يا دستگاه و سازماني تاكنون بهطور جدي و با برنامهريزي بلندمدت به آن توجه كرده است. | 
زنده باد بطالت و بزهكاري! 
