اخبار داخلی حوادث تاملي بر شليک گلوله توسط سرباز ندامتگاه مرکزي کرج

دوشنبه 11 آذر 1387

تاملي بر شليک گلوله توسط سرباز ندامتگاه مرکزي کرج

اين سرباز با شليک 42 گلوله، يک نفر را کشت و پنج نفر را نيز زخمي کرد. پس از اين جنايت، سرباز نيز خودکشي کرد.

ساعت 13 بعدازظهر روز پنجشنبه 30 آذرماه سرباز وظيفه يي در برجک ندامتگاه مرکزي کرج در حال نگهباني بود که ناگهان سلاح خود را به سوي زندانيان که براي هواخوري به حياط آمده بودند نشانه گرفت و شروع به تيراندازي کرد.
گويا اين سرباز با شليک 42 گلوله، يک نفر را کشت و پنج نفر را نيز زخمي کرد. پس از اين جنايت، سرباز نيز خودکشي کرد.
در اين مورد مديرکل زندان هاي استان تهران گفت به نظر مي رسد اين جوان دچار بيماري روحي و رواني بوده است. درخصوص اين جنايت توسط سرباز مسلح نکاتي قابل تامل است.
قانونگذار براي پيشگيري از هرگونه سوء استفاده احتمالي ماموران مسلح و نيز اينکه ماموران در استفاده از سلاح بي گدار به آب نزنند با توجه به اوضاع و احوال هر مامور در قانون نحوه به کارگيري سلاح شرايطي را در نظر گرفته تا اگر مامور داراي اين شرايط خاص بود مجاز به داشتن اسلحه و استفاده از آن باشد. اين شرايط که ذيلاً به آنها اشاره خواهد شد بيش از هر چيز براي آن است که اسلحه سلاحي گرم و آلت قتاله به شمار مي رود، هرچند براي دفاع از امنيت و آرامش جامعه در بين نيروهاي مسلح به کار گرفته شود، استفاده از آن نياز به داشتن شرايطي است.
الف) سلامت جسماني و رواني متناسب با ماموريت محوله؛ مطمئناً اگر فردي داراي سلامت جسماني و رواني نباشد هرگز نمي تواند از سلاح براي اهداف ياد شده در ايجاد امنيت و نگهباني استفاده کند و کسي که فاقد عقل و شعور باشد حتي در روابط حقوقي و مدني اهليت استيفا ندارد چه رسد به اينکه بخواهيم اسلحه يي را به او بسپاريم. سلامت جسماني و رواني توسط پزشکان متخصص احراز شده و پس از معاينات فني، پزشکان داخلي و روانشناسان متخصص تشخيص مي دهند که آيا مامور معرفي شده داراي صلاحيت نگهداري و استفاده از سلاح است يا خير. مهم تر آنکه ماموريت اشخاص به درجات مختلف تقسيم و طبقه بندي شده . کسي که توان جسماني و رواني عادي نداشته باشد و بخواهد در ماموريت هاي بسيار مهم و خطرناک شرکت کند نه تنها نمي تواند پاسدار امنيت باشد بلکه خود ناخواسته اخلال در نظم و امنيت را مهيا مي سازد. بنابراين داشتن سلامت جسماني و رواني متناسب با ماموريت هاي محوله از شرايط مهم و اساسي مامور است که بايد توسط فرمانده مورد نظر قرار گيرد که متاسفانه درخصوص سرباز جاني چنين نبوده و کوتاهي ناشي از عدم رعايت نکردن اين بند از قانون جنايتي را رقم زده است.
ب) داشتن آموزش هاي لازم در راستاي ماموريت هاي محوله؛ آموزش هاي لازم ماموران را مي توان به دو بخش تقسيم کرد؛ بخش اول آموزش هاي عام و بخش دوم آموزش هاي خاص است. آموزش هاي عام يادگيري کليات استفاده از سلاح، نحوه به کارگيري اسلحه هاي مختلف، باز و بسته کردن آنها، خشاب گذاري و... است که تمام ماموران مسلح بايد آنها را فرا گيرند. آموزش هاي خاص، آموزش هايي است که بايد براي هر عمليات به صورت اختصاصي به هر مامور مسلحي ارائه شود. به عنوان مثال در عمليات هاي خطرناکي همچون مبارزه با قاچاق مواد مخدر توسط قاچاقچيان حرفه يي بايد نوع اسلحه و آموزش هاي خاص از قبل، تدارک ديده شود تا مقابله با مجرم به راحتي صورت پذيرد يا در نگهباني از يک منطقه حساس تمام جوانب امر بايد در نظر گرفته شود. ماده 9 قانون به کارگيري سلاح صراحتاً مقرر کرده ؛ «ماموراني که آموزش کافي در مورد سلاحي که در اختيار آنها گذاشته شده است نديده اند بايد مراتب را به فرمانده خود اطلاع دهند و در صورتي که ماموريتي به اين قبيل افراد محول شود فرمانده، مسوول عواقب ناشي از آن خواهد بود مشروط بر اينکه مامور در حدود دستور فرمانده اقدام کرده باشد.»
ج ) تسلط کامل در به کارگيري سلاح؛ سلاح هاي مختلف نياز به آموزش هاي مختلف دارد. کسي که از قدرت بدني ضعيف برخوردار باشد نمي تواند از اسلحه ژ-3 يا کلاشينکف استفاده کند چرا که قدرت بدني پايين در استفاده از سلاح هاي اينچنيني، تسلط را از فرد مي گيرد و احتمال بروز حوادث ناشي از نداشتن تسلط کامل فرد، تقويت مي يابد. از طرفي آموزش هاي نظامي بايد به قدري باشد که افراد با تمرين هاي بسيار بتوانند مسلط به سلاح شوند.
د ) آشنايي کامل به قانون و مقررات مربوط به به کارگيري سلاح؛ يکي از مهم ترين شرايطي که مامور مسلح بايد داشته باشد و با آموزش هاي مقتضي فرا گيرد - که متاسفانه به دليل سهل انگاري توجهي به آن نمي شود - آشنايي ماموران به قانون است. ماموران مسلح گمان مي کنند اگر مجوز نگهداري سلاح به آنها داده شود مي توانند به راحتي و بدون هيچ گونه دغدغه يي از سلاح استفاده کنند در حالي که اينچنين نيست. قانون براي ماموران حد و حصري در نظر گرفته و اگر ماموران از حدود در نظر گرفته شده پا فرا نهند نه تنها حمايت نمي شوند، بلکه به مجازات هاي عمومي مندرج در قوانين جزايي محکوم خواهند شد. بسيار ديده و شنيده شده که ماموري بدون در نظر گرفتن قانون به کارگيري سلاح، از اسلحه يي که به وي داده شده، استفاده کرده و در نهايت با به قتل رساندن شخصي، به قصاص نفس محکوم شده است.
بديهي است چنانچه فرد يا افرادي، بدون توجه به اين شرايط مبادرت به دادن سلاح به مامور تحت امر خود کنند به دليل بي احتياطي و بي مبالاتي در دادن سلاح به مامور، مسووليت دارند و بايد پاسخگو باشند چرا که جان و مال و حيثيت اشخاص بايد توسط ماموران مسلح حفظ شود و اين امر محقق نخواهد شد مگر آنکه اصولي مهم و اساسي در نظر گرفته شود.
پايه اول استفاده از سلاح توسط ماموران مسلح داشتن سلامت جسماني و رواني، آموزش هاي لازم، تسلط به سلاح و قانون است و اگر يکي از آنها مفقود شود، فرمانده در کنار مامور ضامن خساراتي است که توسط دارنده سلاح به بار خواهد آمد.
از طرفي دقت در موارد ياد شده ضريب امنيت در جامعه را بالا مي برد و افراد بيشتر در مقابل ماموران مسلح احساس امنيت و آرامش مي کنند.